Οι ημέρες του Μάρτη

Οι δώδεκα μήνες εν τω σπηλαίω, κατά την
λαογραφική παράδοση. Ξυλογραφία του
Σπύρου Βασιλείου.

  Η λαϊκή παράδοση θέλει τον «κουτσο- φλέβαρο» να ήταν κάποτε αρτιμελής και «κοτσονάτος», έχων ημέρας τριάκοντα ή ακόμη και τριάκοντα μία! Πότε όμως κατέστη χωλός στη θέση του πρώην «αναξιοπαθούντος» Μάρτη, δεν μπορεί να εξακριβωθεί με βεβαιότητα μήτε απ' την ελληνική, μήτε κι απ' τη ρωμαϊκή λαογραφία. Έτσι, την αχλή του χρόνου που αέναα αναβλύζει μέσα απ' το σπήλαιο των Μηνών, ανέλαβε να διαλύσει με τη γλαφυρή «πνοή» της η πένα του Ανδρέα Καρκαβίτσα.

   Στις «Ημέρες της γριάς» που πρωτοδημοσίευσε το 1886, ο μεγάλος ηθογράφος συμπυκνώνει τις διάφορες παραλλαγές των μύθων γύρω από τον μήνα Μάρτη και τις συνδυάζει με τα κύρια γνωρίσματά του, κωδικοποιώντας σ' ένα διήγημα όλη τη «μαρτιάτικη» λαογραφία της ελληνικής παράδοσης.

   Ως γνήσιος νατουραλιστής, μας καθίζει μαζί του σε μιαν εσοχή του σπηλαίου, μέσα στο οποίο η συντροφιά των Δώδεκα Μηνών ακούει τον Τρυγητή, να προτείνει «τον οίνον, τον οποίον χύνουν προς τιμήν του οι κτηματίαι, να τον βάλουν εις ένα βαρέλι να περάσουν τον χειμώνα. Στο άκουσμα αυτό ο Μάρτης πλήρης χαράς ρίπτει την εκ δέρματος κριού σκούφιαν του εις τον αέρα κ' ανακράζει θριαμβευτικώς·

   - Ωραία! ο Μάρτης πεντεδείλινος και πάλι δειλινό είναι. Αφού είν' έτσι, μεγαλώνω κ' γω τις μέρες μου.
   Έκτοτε αι ημέραι του Μάρτη έγιναν τόσον μεγάλαι, ώστε όσον οκνοί και αν είναι οι εργάται, πάντα θα τελειώσουν καλώς το ημεροκάματον· το Μάρτη βάλε αργάτες κι ας τους να ψυλλίζωνται.»
   Και συνεχίζει να μας διηγείται πως... «Όταν κατά τα τέλη του άϊ Δημητριού απόβρασεν ο οίνος, οι μήνες ηθέλησαν να τον μοιράσουν. Έκαμαν δώδεκα τρύπες εις το βαρέλι και καθένας εζήτει την υψηλοτέραν, νομίζων ότι θα ελάμβανεν ούτω και το περισσότερον ποσόν του οίνου. Ο Μάρτης που είναι ο εξυπνότερος και παίζει τους άλλους εις τα δάκτυλα με όσην ευκολίαν το μικρό παιδί τα πεντόβολα, ίστατο πλησίον ατάραχος, σιωπηλός, παρατηρών αυτούς με το ειρωνικόν του μειδίαμα.
   - Αί, δε μιλάς· δε θα πάρεις κ' συ το δικό σου, γέρω Μάρτη; είπεν εις αυτόν ο Φλεβάρης ο γείτων του.
   - Αμ' τι να πάρω εγώ, ο παλιόγερος· εδωπά θ' ανοίξω τον πήρο μου να πιώ λιγάκι.
   Και άνοιξε μεγάλη τρύπα εις το κατώτατον μέρος του βαρελιού», έχοντας προφανώς στο νου του τη ρύση του Παλαιού των Ημερών "Ος εάν θέλει γενέσθαι μέγας εν ημίν, έσται υμών διάκονος, και ος αν θέλει υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος".
   Ούτως έγινεν η μοιρασιά...»
   Ο Γερο Μάρτης πίνοντας από το χαμηλότερο παπίρι που έντεχνα διάλεξε, ρουφούσε τον εαυτού οίνον, εκ παραλλήλου δε, εμείωνε τη στάθμη του κρασιού απ' τα μερτικά των υπολοίπων μηνών ως... πάντων διάκονος.

Eurogroup του 1878 σε περιγραφή Γεωργίου Σουρή!

   Στην εποχή του μεγάλου σατυριστή το Βερολίνο, αποτελούσε μια σταθερή οικονομική αξία όπως και σήμερα. Παρομοίως και ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) νυν ΔΝΤ, προς τον οποίο τρέφαμε έκπαλαι ιδιαίτερη αγάπη... Η οσφυοκαμψία δε των αρχόντων, έδινε και τότε τον τόνο στην πολιτική ζωή του τόπου. Ενώ, την παροχή ολίγου προγονικού φωτός που απλόχερα είχαμε μεταδώσει στους εταίρους μας, αφότου κατέβηκαν απ’ τα δέντρα, φροντίζαμε να τους την υπενθυμίζουμε σε κάθε ευκαιρία, συνεπικουρούσης και της πρόσφατης ανακάλυψης των Μυκηνών από τον Ερρίκο Σλήμαν. 
   Σ' αυτό λοιπόν το πολιτικό περιβάλλον εξουσιοδοτούσε η ευρεία συγκυβέρνηση του 1878 τον Θεόδωρο Δεληγιάννη (μετέπειτα πρωθυπουργό), όπως μεταβεί στο Συνέδριο του Βερολίνου για να υποστηρίξει τις ελληνικές θέσεις, γεγονός που ο «Ρωμηός» του Γεωργίου Σουρή το σχολίασε δεόντως και όπως πάντα ποιητικώς!
   Εμείς, παραδίδουμε προς νέα, επετειακή δημοσίευση, το έκτακτον ποίημα «Βερολίνον», τονισμένο και συγχρονισμένο συμφώνως προς τα καθ' ημάς...

ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ

Πάρτε τ' ἄρματα

Πάρτε τ' ἄρματα ἀμέσως, φίλοι παῖδες τῶν Ἑλλήνων,

καί ἐπέρασαν αἱ ὧραι τῶν αἱμάτων καί τῶν θρήνων.

Τῆς ἀγρίας μας πτωχείας ἄς ἀφήσωμε τά μέρη,

ποῦ καπνίζουνε τά τζάκια καί οὐδέν καλοριφέρι,

κι ἄς πατήσωμεν μέ δάφνας εἰς τήν γῆν τῶν Γερμανῶν,

ἴνα διαπραγματευθῶμεν μ' ἐντολήν ἀπ' τόν λαόν.

Ὅλοι εἴμαστε ξεφτέρια καί ἀκίνητοι σάν βράχοι,

ἤσαν τίποτε ἐμπρός μας καί οἱ Μαραθωνομάχοι·

Πάρτε τ' ἅρματα ἀμέσως εἴπαμ' ὅλοι μ' ἕνα ποῦρο,

κι ἡ Εὐρώπη θέ ν' ἀφήσει καί γιά μᾶς μία χούφτα γιοῦρο.

Ἡσυχία, κι ἄν τόν λόγο τῆς τιμῆς τῆς παραβεῖ,

φόρα πάλι εἰς τίς βοῦτες καί εἰς τήν διαπλοκή.

Εἰς τόν Κον Τσιπραλέξην

Φεύγεις, φεύγεις, Τσιπραλέξη, καί μᾶς πᾶς στό Βερολίνον,

νά προβάλεις τάς δικαίας ἀπαιτήσεις τῶν Ἑλλήνων,

καί ὁ κάθε πατριώτης τήν πατρίδα μακαρίζει,

καί χαρούμενος μέ γέλοιο τ' ὄνομά σου ψυθιρίζει.

Μά κι' ἐγώ μαζί μέ ὅλους σάν θεότρελος γελῶ

Καί φωνάζω «Τσιπραλέξη, κατευόδιο σου καλό».

Τό Εὐαγγέλιον τῆς Κυριακῆς τῶν Ἐκλογῶν 1981

Η παρακολούθηση του
Ευαγγελικού αναγνώσματος...

   ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Ἐκ τοῦ κατὰ Ζάχον Χατζηφώτιον ἁγίου Εὐαγγελίου τό ἀνάγνωσμα (Δ΄, 7-8)*:

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐσπέρας γενομένης Κυριακῆς, μηνός Ὀκτωβρίου, ἡμέρας δεκάτης ὀγδόης καὶ ἔτους χιλιοστοῦ ἐνεακοσιοστοῦ ὀγδοηκοστοῦ πρώτου, συμβούλιον ἔλαβον οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι, πασῶν τῶν ἐκλογικῶν περιφερειῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, καὶ καταμετρήσαντες τάς ψήφους τοῦ λαοῦ, προσῆλθον εἰς τήν τηλοψίαν καὶ ἐλάλησαν οὕτως:

   Ἐγγεγραμμένοι –εἶπον– πέντε ἐκατομμύρια ἀγράμματοι, ἀνόριμοι καὶ ἐπιπόλαιοι Ἕλληνες, οἵτινες ψηφίσαντες, οὐχί κατὰ συνείδησιν, ἀλλά ἕνιοι κατὰ συμφέρον, ἕνιοι κατ’ ἄρνησιν, οἱ πλείονες δέ κατὰ βλακώδη κρίσιν, ἀπέδοσαν τῷ τόπῳ Κυβέρνησιν ἀνατέλλοντος πρασίνου ἡλίου, ὅ ἐστί μεθερμηνευόμενον ΠΑΣΟΚ.
   Καὶ εἶπεν ὁ ἐκ Καστρίου Ἀνδρέας ὁ Ἀρχιερεύς:
   «Ἀμήν, Ἀμήν λέγω Ὑμῖν λαέ μου, σήμερον μεθ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσῳ. Παράδεισος γάρ ἐστί ἡ ἐξουσία, ἥν μεθ’ ἐμοῦ ἀσκήσετε».

  Ταῦτα εἰπῶν, ἀπῆλθεν εἰς τό ἐν Καστρίῳ Πραιτόριον ἵνα… προσευχηθεῖ. Ἥν δέ ναός ἐκεῖσε, Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ἤ Μαρίας τῆς τοῦ Σουμελᾶ, ἥν Ἀνδρέας γονυπετήσας, προσεκύνησε. Καὶ αὖθις σκότος ἐγένετο ἐφ’ ὅλην τήν γῆν, τοῦ ἡλίου ἐκλείποντος τό δέ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο.

 Ἰδών γάρ τό γενόμενον –Ράλλης ὁ ἐκατόνταρχος– φωνήσας φωνῆ μεγάλη εἶπεν αὐτῶ:

  «Πάτερ… ἀφοῦ… δέν παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῡ τό ποτήριον τοῦτο…, θά τό πίω· Πικρόν γάρ ἐστί τό ποτήριον τῆς ἀπωλεσθείσης ἐξουσίας».

 Ταῦτα δέ λαλήσας, προσέθηκεν. «Εἰς χείρας σου, Πάτερ, παρατίθεμαι το πνεῦμα τῆς ἐξουσίας».
  Ταῦτα γάρ εἰπών ἀπῆλθεν… συγγράψαι. Αὖθις δέ φωνή λαοῦ καὶ ὄχλου ἠκούσθη κράζουσα οὐ, οὐ, οὐ. Ὅθεν πάντα ταῦτα ἐγεγόνασι ἵνα πληρωθῆ τό ρητόν, ὑπό προφήτου λέγοντος, ὅτι πρίν ἀλέκτωρ φωνῆσαι… (δηλαδή) οὐ, οὐ καὶ οὐ, ἀπαρνήσει με»!

* Η  περικοπή ελήφθη από τις σελίδες 7-8 του Δ΄ φύλλου της ιεράς και δυσευρέτου βίβλου του Ζάχου Χατζηφωτίου, «Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΡΑΪΧ», Α΄ Έκδοση (Φ. Πατσούρης), 1983

Υ.Γ. Δεν θα τελεστεί η ακολουθία της αποδόσεως ως είθισται στις μεγάλες εορτές.

_Επιμέλεια babiscook_19-1-2015_

Το τελευταίο άγιο Δωδεκαήμερο της Σμύρνης (1921-1922)

Η παραλία της Σμύρνης προ του 1922, με την Αγία Φωτεινή στα αριστερά
και τον Άγιο Γεώργιο στα δεξιά

   Καμιά φορά, η αγαθή τύχη πρέπει να συνεργήσει καθοριστικά για να διασωθούν και διαδοθούν ιστορικές στιγμές, που υπό άλλες συνθήκες θα παρέμεναν παντελώς άγνωστες. Εν προκειμένω, ο κληρωτός στρατιώτης της κλάσεως του 1922, Νικόλαος Ζευγαδάκης, είναι το πρόσωπο που κατέγραψε στο ημερολόγιό του με απαράμιλλη ακρίβεια, τις χριστιανικές εορτές και τελετές του τελευταίου έτους της Σμύρνης (1921-1922), στους μεγαλύτερους ναούς της οποίας εκκλησιάσθηκε κατά την εκεί παραμονή του αναμένοντας να προωθηθεί στο μικρασιατικό μέτωπο. Αυτές τις προσωπικές του εμπειρίες και εντυπώσεις τις δημοσίευσε για πρώτη φόρα το 1975*. Η δε συμβολή της αγαθής τύχης, έγκειται στην ιδιότητα του συγγραφέα ως θεολόγου, αλλά και ως βαθέος γνώστη, μέχρι και των λεπτομερειών, της τελετουργικής τάξης της Εκκλησίας, ως επίσης και της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.

   Μεταφερόμαστε στις 25 Δεκεμβρίου του 1921, Σάββατο, ανήμερα των Χριστουγέννων. Στον ιστορικό Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Φωτεινής της Σμύρνης, οι καμπάνες δηλώνουν την έναρξη του όρθρου στις 5 π.μ. και όχι τη συνήθη νυκτερινή ώρα (3ην μεταμεσονύκτιον) όπως παλαιότερα, για λόγους ασφαλείας:

   «Ήτο νύκτα βαθεία ακόμη, όταν έφθασα εις την Αγίαν Φωτεινήν, ανεγινώσκετο δε τότε το Ευαγγέλιον του Όρθρου. Οι ψάλται, ρασοφορούντες, έψαλλον σεμνοπρεπώς και ευτάκτως. Ο ναός βαθμιαίως επληρούτο από τους συρρέοντας ευσεβείς Σμυρναίους.

   Μετ’ ολίγον, υπό τον ήχον μιάς συντόμου κωδωνοκρουσίας, κατήλθε και εχοροστάτησεν ο αείμνηστος Εθνομάρτυς Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος Καλαφάτης, ιεράρχης λίαν ευπαρουσίαστος και επιβλητικώτατος. Ο αρχιερεύς εισήλθεν εις τον Ναόν, προπορευομένου, κατά την πατριαρχικήν τάξιν, του διβαμβούλου, το οποίον κατόπιν ετοποθετήθη προ του Θρόνου, ηυλόγησε δε, προ της χοροστασίας, δια σταυρού, τον οποίον έφερε προς τούτο εις τον διακόνων.

   Η Θ΄ Ωδή και το Εξαποστειλάριον εψάλησαν, κατά την τάξιν υπό του χοροστατούντος αρχιερέως. Προ των πασαπνοαρίων εις κανονάρχης, στας απέναντι του αρχιερέως, τον προσεφώνησε δια του «Κέλευσον».

   Αφού εψάλη, χωρίς προηγουμένως να απαγγελθή, ως πολλαχού γίνεται, το «Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου» μέχρι του «βοώμεν», ήρχισεν ο Πρωτοψάλτης εις ήχον δεύτερον και σύντομον μέλος, αλλ’ εις πανηγυρικόν τόνον, την Δοξολογίαν αμέσως από του «Δόξα εν υψίστοις Θεώ».

   Αι δύο Μικραί Συναπταί εν τη αρχή της Λειτουργίας απηγγέλθησαν υπό του β΄ διακόνου προ της Ωραίας Πύλης, του κλήρου απελθόντος εις το Ιερόν μετά την πρώτην. Εψάλη κατόπιν το «Η Γέννησίς Σου, Χριστέ ο Θεός ημών», εκ τρίτου και έγινεν η είσοδος του Ιερού Ευαγγελίου, καθ’ ήν ο αρχιερεύς ήλθεν εν τω μέσω του ναού. Τα του βήματος ακολούθως εψάλησαν υπό του αρχιερέως και του συλλειτουργούντος κλήρου. Κατά την εκφώνησιν «Ότι Άγιος ει ο Θεός ημών» ο αρχιερεύς είπε «και Σοι την δόξαν αναπέμπομεν». Σημειούται η τηρηθείσα τάξις και όπου αύτη δεν υπήρξεν αυστηρώς υποδειγματική.

   Κατά την Θ. Λειτουργίαν το «Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού» απηγγέλθη υπο του αρχιερέως εν απλώ και χαμηλώ τόνω, ενώ οι εν τω Ι. Βήματι έψαλλον αργότερα το «Όσοι εις Χριστόν». Τα αρχιερατικά «Κύριε σώσον τους ευσεβείς» ελάλησαν ομοιοτύπως και τας τρεις φοράς. Δεν εψάλη δηλαδή, το «Κύριε σώσον τους Βασιλείς». Εκ του Συνθρόνου εις το οποίον είχεν απέλθη ο αρχιερεύς εψάλη και η Φήμη του Μητροπολίτου, επαναληφθείσα κατόπιν υπό των χορών, έχουσα δε ούτω:

   «Χρυσοστόμου του Πανιερωτάτου και θεοπροβλήτου Μητροπολίτου της αγιωτάτης Μητροπόλεως Σμύρνης· Υπερτίμου και Εξάρχου Ασίας, ημών δε Πατρός και Ιεράρχου, πολλά τα έτη».

   Μετά τον πολυχρονισμόν των Βασιλέων ανεγνώσθη από της Ωρ. Πύλης υπό του αρχιδιακόνου προτρεπτική εγκύκλιος της Ι. Μητροπόλεως Σμύρνης υπέρ καταβολής του οβολού των πιστών εις τον διενεργούμενον από ετών κατά την σημερινήν εορτήν εις τους ιερούς ναούς φιλανθρωπικόν έρανον.

   Το Ευαγγέλιον ανεγνώσθη απ’ άμβωνος υπό του αρχιδιακόνου Βασιλείου, του από του 1926 Μητροπολίτου Φλωρίνης, όστις και κατ’ αυτήν την ευαγγελικήν ανάγνωσιν προετίμα, ουχί ορθώς βεβαίως, αντί της καθιερωμένης, εμμελούς, την απλην και σύντομον απαγγελίαν. Μετά το Ευαγγέλιον ο β΄ χορός έψαλε χύμα το «Δόξα Σοι, Κύριε», ο δε α΄ χορός το «Εις πολλά έτη», εις το μέλος του «Δόξα Σοι Κύριε».

   Κατόπιν ο αείμνηστος Ιεράρχης, φέρων την αρχιερατικήν μίτραν και την ποιμαντορικήν ράβδον, ωμίλησεν από του θρόνου επί τη εορτή των Χριστουγέννων, ορμηθείς εκ του λαμπρού της εορτής ύμνου, του υπό Γρηγορίου του Θεολόγου ποιηθέντος, «Χριστός γεννάται δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε», τον οποίον ηρμήνευσε και ανέπτυξε ρητορικώτατα.

   Η κατά το θείον κήρυγμα -σημειωτέον και τούτο- παρά την κρατούσαν τάξιν, μιτροφορία αύτη του Σμύρνης Χρυσοστόμου πόρρω απείχεν οιασδήποτε ματαιοδόξου επιδείξεως, δεδομένου ότι ούτος όχι ως τι διάδημα βασιλικόν, αλλ’ ως ακάνθινον στέφανον, του χρόνου μάλιστα ήδη του μαρτυρίου εγγίζοντος, εθεώρει και ησθάνετο τάυτην. Εσχημάτισα κυρίως την τοιαύτην αντίληψιν αργότερον, ότε έλαβον γνώσιν των ακολούθων μνημειωδών λόγων του μεγάλου Ιεράρχου προς τον χειροτονήσαντα αυτόν τω 1902 αρχιερέα Οικουμενικόν Πατριάρχην Ιωακείμ τον Γ΄: «Εν όλη τη καρδία και εν όλη τη διανοία θα υπηρετήσω την Εκκλησίαν και το Γένος και η μίτρα, την οποίαν αι άγιαι χείρες σου εναπέθεσαν επί της κεφαλής μου, εάν πέπρωται να απολέση ποτέ την λαμπηδόνα των λίθων της, θα μεταβληθή εις ακάνθινον στέφανον μάρτυρος ιεράρχου»…

   Ο σεπτός εν Σμύρνη Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Φωτεινής ήτο, εν σχέσει προς τους λοιπούς ναούς της πόλεως, είδος Πατριαρχικού Ναού και γεραράς και συντηρητικής κατά πάντα Μητρός Εκκλησίας. Εψάλετο πάντοτε βυζαντινή μουσική, άνευ οιασδήποτε αρμονίας (δευτέρας έστω, φωνής), ουδεμία περικοπή εις τα απαγγελόμενα ή ψαλλόμενα εγίνετο ποτέ, ετηρείτο δε ευλαβώς η τε γραπτή και άγραφος τελετουργική τάξις.

   Επίσης ετελείτο εν αυτώ καθημερινώς η Θ. Λειτουργία (εις τα εκατέρωθεν κλίτη), ως επίσης και εις τον γειτονικόν αρχαιοπρεπή Ναόν του Αγίου Γεωργίου.

   Εψάλη επομένως ο Χερουβικός Ύμνος -σχετικώς μάλλον συντόμως- και το Κοινωνικόν «Λύτρωσιν απέστειλε Κύριος», εις ήχον α΄».

Ο πρώτος υπολογιστής του κόσμου - The world's first computer

   Με αυτόν τον τίτλο προέβαλε πέρυσι* η  ΕΤ1  την κορυφαία ίσως ταινία τεκμηρίωσης (ντοκιμαντέρ) που έχει ποτέ παράξει, με θέμα την μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη του αρχαίου κόσμου. Δεν θα επαναλάβουμε εδώ, τα λόγια που έχουν πει διάσημοι ξένοι επιστήμονες και λογοτέχνες για τον "καταραμένο" Έλληνα... Θα περιοριστούμε μόνο να αναφέρουμε με δίκαιη περηφάνια, ότι οι Σύμιοι δύτες που σήκωσαν το 1901 την "πέτρα" του ναυαγίου των Αντικυθήρων, έφεραν την σύγχρονη επιστήμη μπροστά σε έναν πολύ δύσκολο γρίφο μιας ακόμη απίστευτης ελληνικής ιδέας! Ο λόγος δεν είναι άλλος από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, χάριν του οποίου μεταφέρθηκε όλη η σύγχρονη τεχνολογία στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αντί να πάει ο μηχανισμός στην τεχνολογία! Βλέπετε, τα λεπτεπίλεπτα τεχνολογικά επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, εκτός των άλλων είναι και εύθραυστα, μετά από... 2.150 χρόνια.
Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

   Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι του Μάικλ Μπέκαμ, η παραγωγή του Τόνι Φρίθ, ενώ η συμπαραγωγή ανήκει από κοινού στους: ΕΡΤ Α.Ε., ARTE, NHK, Nikon και Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

   Στο σημείο αυτό αξίζει να τονίσουμε την ύπαρξη επιστημόνων χωρίς το σύνδρομο των "αδιαμφισβήτητων" εμμονικών απόψεων, όπως ο Μάικλ Εντμούντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ στην Μεγάλη Βρετανία όπου συμμετείχε στην έρευνα του μηχανισμού και δήλωσε ότι: "Αν και στην έρευνά μας χρησιμοποιήσαμε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, η τελειότητα του μηχανισμού μας κάνει να ντρεπόμαστε"...

* Επαναπροβολή έγινε προ ημερών (Αύγουστος 2014).

Πηγή: 

_Επιμέλεια babiscook_12-8-2014 

Α΄ Πανελλήνιο Ορειβατικό Συνέδριο στον Όλυμπο - 1936

  Την  καθιέρωση πανελλήνιας ορειβατικής συγκέντρωσης στις 20 Ιουλίου κάθε χρόνου, ημέρα εορτής του Προφήτη Ηλία, είχε προτείνει με επιστολή του ο πρόεδρος του Ορειβατικού Συνδέσμου Πατρών Σωτήρης Γεροκωστόπουλος, ήδη από τον Φεβρουάριο του 1934. Η πρόταση έγινε δεκτή από τον Ε.Ο.Σ. και το πρώτο Πανελλήνιο Ορειβατικό Συνεδρίο διεξήχθη στις 15 Ιουνίου 1936 στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου στον Όλυμπο, υπό την προεδρία του τότε Διαδόχου και μετέπειτα Βασιλέως, Παύλου.
   Στην αρχή του λογιδρίου του ο φυσιολάτρης δημοσιογράφος Γ. Κοντογιάννης (1897-1972), κατά το πρόγευμα του συνεδρίου, σημείωνε:
 - «Μὲ ποίαν ἄδειαν καὶ ποῖον δικαίωμα κύριοι σύνεδροι, συνεκαλέσατε, παραβαίνοντες τὰ θεῖα, το συνέδριόν σας ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ τούτου ὅρους; Δεν γνωρίζετε ὅτι οὐδέποτε ἀπὸ κοσμογονίας, ἄνθρωποι ἐπεχείρησαν να συγκεντρωθοῦν ἔστω καὶ εἰς ἀπλῆν σύσκεψιν ενταῦθα πλὴν τῶν θεῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Διὸς ἐνήργουν τὰς συνελεύσεις των; Καὶ πῶς δὲν ἐφοβήθητε τὸν κεραυνὸν καὶ τὴν ἀστραπὴν τοῦ μεγίστου τῶν θεῶν; Μαντεύω τὴν ἀπάντησίν σας. Εἴχατε πλήρη πεποίθησιν ὅτι ὁ Ζεὺς θὰ σᾶς ὑπεδέχετο ξένιος!» […]

   Στο συνέδριο αυτό παραβρέθηκαν και Πατρινοί φυσιολάτρες μεταξύ των οποίων και ο περίφημος ορειβάτης Ιωάννης Διακίδης, λιθογράφος στο επάγγελμα και μέγας ευεργέτης των Πατρών. Το 1962, την τελευταία φορά που ανέβηκε στον Μύτικα και στις άλλες κορφές του Ολύμπου, ο Διακίδης, ορειβάτης-φαινόμενο, ήταν 95 ετών, κατέχοντας έως και σήμερα το σχετικό ρεκόρ.

   Ο Δήμος Πατρέων, τον τίμησε δίνοντας σε κεντρική αρτηρία του προαστίου Περιβόλας τ' όνομά του, όπως και ο Ορειβατικός Σύνδεσμος Πατρών ονομάτισε προς τιμήν του το δεύτερο καταφύγιο του Παναχαϊκού όρους στη θέση Πρασούδι στα 1.800 μ. που ο ίδιος είχε πρωτοφτιάξει το 1938 και με δική του δαπάνη το ολοκλήρωσε το 1951.

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:
Ορειάδες-Οι Νύμφες των Βουνών, Γιώργου Ν. Κοντογιάννη, Εκδ. Ιδιωτική 1963
Ιστορικό Λεξικό των Πατρών, Κώστα Τριανταφύλλου, Β΄ Έκδοση 1980

Πάτρα-Ονομάτων Επίσκεψις, Έκδοση "Ημερήσιος Κήρυξ Πατρών" 1995

ΕΟΣ Πάτρας, Ιστορία του Συλλόγου

_Επιμέλεια babiscook_21-6-2014_

Βλακοκρατία, το ανάχωμα κατά της Αξιοκρατίας.

  «Ἡ Τεράστια Κοινωνικὴ Σημασία τῶν Βλακῶν ἐν τῷ Συγχρόνῳ Βίῳ». Η αναφορά αυτή αποσκοπεί στην εισαγωγή στο πνεύμα και την έτι περαιτέρω διάδοση της διαχρονικής κοινωνιολογικής σκέψης του οξυδερκούς επιστήμονα Ευάγγελου Λεμπέση.
 Βάση της κοινωνιολογικής αυτής προσέγγισης -περί βλακείας δηλαδή ο λόγος- αποτελεί ο νόμος του Κοινωνικού Διαφορισμού (διαφοροποίησης), ο οποίος προϋπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει στο διηνεκές εκ των πραγμάτων. Στη γλώσσα του κοινωνικού διαφορισμού, αν απουσίαζε η ομάδα των βλακών δεν θα υφίστατο διαφορισμός «διότι ἀντὶ τῆς ἀνισότητος, θὰ ὑπῆρχεν ἰσότης, ἔστω καὶ ἐκ τῶν ἄνω, δηλαδὴ θὰ ἦσαν ὅλοι εὐφυεῖς, ὅπερ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ διαφορισμοῦ είναι ίδιο καὶ τὸ αὐτό: ὡς νὰ ἦσαν ὅλοι βλᾶκες· διότι ὁ διαφορισμὸς ἀπαιτεῖ ρητῶς καὶ εὐφυεῖς καὶ βλάκας». Θα εξέλειπε δηλαδή η δυνατότητα της σύγκρισης δια της αντιπαραβολής των δύο αυτών μεγεθών.  Η ύπαρξη αυτού του θεμελιώδους νόμου της κοινωνικής ανισότητος, εκτός του ότι υφίσταται εκ φύσεως, είναι και αναγκαία γιατί εκ της ανισότητας πηγάζει η εκμετάλλευση και χωρίς την εκμετάλλευση δεν μπορεί να υπάρξει πολιτισμός. [...]

«Ἠγοράσθητε τιμῆς...»

   Ο Σταυρός του Κυρίου δεν είναι μόνον το ιερόν μας έμβλημα, το ιερόν σύμβολον της χριστιανικής μας πίστεως. Είναι προ πάντων θυσιαστήριον επί του οποίου η άπειρος αγάπη του Θεού εθυσίασε δι' ημάς τον Υιόν Αυτού τον μονογενή. Είναι το μέσον δια του οποίου επληρώθη το «λύτρον ἀντὶ πολλῶν» και εξηγοράσθη το ανθρώπινον γένος εκ της δουλείας της αμαρτίας και των συνεπειών αυτής. Και ακριβώς κατ' αυτήν την πανσεβάσμιον εορτήν της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού καλούμεθα να προσέξωμεν αυτήν την αλήθειαν: της εξαγοράς ημών δια του Σταυρού του Κυρίου και των υποχρεώσεων μας που πηγάζουν εξ αυτής. 

   Ο Απόστολος Παύλος με δύο λέξεις εκφράζει την μεγάλην αυτήν αλήθειαν· «ἠγοράσθητε τιμῆς», λέγει (Α΄ Κορ. στ΄ 20). Έχετε εξαγορασθή με κάτι πολύτιμον και ανεκτίμητον· με το αίμα, με την θυσίαν, με τον σταυρόν του Σωτήρος Χριστού. Ως γνωστόν, το ανθρώπινον γένος, ένεκα της αμαρτίας, εβαρύνετο με μίαν βαρείαν ενοχήν και μίαν φοβεράν καταδίκην. Ήτο καταδικασμένον εις απώλειαν, ως ένοχον δια την παράβασιν της εντολής του Θεού. Και εχρειάσθη βαρύ τίμημα δια την απαλλαγήν των ανθρώπων εκ της καταδίκης. Δεν ήτο δυνατόν ούτε άγγελος ούτε αρχάγγελος ούτε οιαδήποτε άλλη ύπαρξις να εξηγοράσει ημάς εκ της κατάρας του θανάτου. Διότι η αμαρτία ως προσβολή του ανθρώπου κατά του απείρου Θεού, είναι κάτι το πολύ βαρύ· κάτι το οποίον δια να ζυγισθεί, δεν υπάρχει άλλος ζυγός, παρά μόνο ο σταυρός του Κυρίου. Δια να ευρεθεί το βάρος και το αντιστάθμισμα της ενοχής λόγω της αμαρτίας, εχρειάσθη η θυσία του Μονογενούς Υιού του Θεού, η οποία όταν ετέθη επάνω εις την ζυγαριάν του σταυρού, έκλινεν η πλάστιγξ υπέρ ημών και εξηγοράσθη το ανόμημα και η καταδίκη του ανθρωπίνου γένους. Ο Απόστολος Πέτρος διατυπώνει πλατύτερον την αλήθειαν αυτήν και λέγει· «οὐ φθαρτοῖς ἀργυρίῳ ἤ χρυσίῳ ἐλυτρώθητε... ἀλλὰ τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ» (Α΄ Πέτρ. α΄ 18). Την ενοχήν σας και την καταδίκην σας δεν την εξηγοράσατε με χρυσόν ή άργυρον, αλλά με το ανεκτίμητον Αίμα του αμώμου και ασπίλου Χριστού.
   Όταν όμως κανείς αγοράσει κάτι, είναι πλέον δικό του· του ανήκει εξ ολοκλήρου. Επομένως, εφ' όσον ο Χριστός μας εξηγόρασε, πρέπει να είμεθα τελείως δικοί του. Τούτο τονίζει ο Απόστολος Παύλος, όταν μας λέγη «οὑκ ἐστὲ ἑαυτῶν» - δεν ανήκετε στον εαυτόν σας· «ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» - διότι έχετε εξαγορασθή με πολύτιμον αντίτιμον. Άρα γε ενθυμούμεθα ότι δεν πρέπει να έχωμεν χωριστήν θέλησιν, αντίθετον προς το θέλημα Εκείνου, ο Οποίος μας εξηγόρασε και εις τον Οποίον ανήκομεν εξ ολοκλήρου;

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Από το βιβλίο «ΕΟΡΤΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ, Κηρύγματα ἐπὶ ταῖς ἐορταῖς», Α' Έκδοσις Ιδιωτική 1964  (σελίδες 181-182), του τότε Αρχιμ. Νικόδημου Λ. Βαλληνδρά, μετέπειτα Μητροπολίτη Πατρών, του οποίου η συγγραφή όπως διαβάζουμε στον πρόλογο, ήχθη εις πέρας Εν Αθήναις, τη 14η Σεπτεμβρίου σωτηρίου έτους 1964.

_Επιμέλεια babiscook_  8-9-2013_