Τό Εὐαγγέλιον τῆς Κυριακῆς τῶν Ἐκλογῶν 1981

Η παρακολούθηση του
Ευαγγελικού αναγνώσματος...

   ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Ἐκ τοῦ κατὰ Ζάχον Χατζηφώτιον ἁγίου Εὐαγγελίου τό ἀνάγνωσμα (Δ΄, 7-8)*:

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐσπέρας γενομένης Κυριακῆς, μηνός Ὀκτωβρίου, ἡμέρας δεκάτης ὀγδόης καὶ ἔτους χιλιοστοῦ ἐνεακοσιοστοῦ ὀγδοηκοστοῦ πρώτου, συμβούλιον ἔλαβον οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι, πασῶν τῶν ἐκλογικῶν περιφερειῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, καὶ καταμετρήσαντες τάς ψήφους τοῦ λαοῦ, προσῆλθον εἰς τήν τηλοψίαν καὶ ἐλάλησαν οὕτως:

   Ἐγγεγραμμένοι –εἶπον– πέντε ἐκατομμύρια ἀγράμματοι, ἀνόριμοι καὶ ἐπιπόλαιοι Ἕλληνες, οἵτινες ψηφίσαντες, οὐχί κατὰ συνείδησιν, ἀλλά ἕνιοι κατὰ συμφέρον, ἕνιοι κατ’ ἄρνησιν, οἱ πλείονες δέ κατὰ βλακώδη κρίσιν, ἀπέδοσαν τῷ τόπῳ Κυβέρνησιν ἀνατέλλοντος πρασίνου ἡλίου, ὅ ἐστί μεθερμηνευόμενον ΠΑΣΟΚ.
   Καὶ εἶπεν ὁ ἐκ Καστρίου Ἀνδρέας ὁ Ἀρχιερεύς:
   «Ἀμήν, Ἀμήν λέγω Ὑμῖν λαέ μου, σήμερον μεθ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσῳ. Παράδεισος γάρ ἐστί ἡ ἐξουσία, ἥν μεθ’ ἐμοῦ ἀσκήσετε».

  Ταῦτα εἰπῶν, ἀπῆλθεν εἰς τό ἐν Καστρίῳ Πραιτόριον ἵνα… προσευχηθεῖ. Ἥν δέ ναός ἐκεῖσε, Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ἤ Μαρίας τῆς τοῦ Σουμελᾶ, ἥν Ἀνδρέας γονυπετήσας, προσεκύνησε. Καὶ αὖθις σκότος ἐγένετο ἐφ’ ὅλην τήν γῆν, τοῦ ἡλίου ἐκλείποντος τό δέ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο.

 Ἰδών γάρ τό γενόμενον –Ράλλης ὁ ἐκατόνταρχος– φωνήσας φωνῆ μεγάλη εἶπεν αὐτῶ:

  «Πάτερ… ἀφοῦ… δέν παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῡ τό ποτήριον τοῦτο…, θά τό πίω· Πικρόν γάρ ἐστί τό ποτήριον τῆς ἀπωλεσθείσης ἐξουσίας».

 Ταῦτα δέ λαλήσας, προσέθηκεν. «Εἰς χείρας σου, Πάτερ, παρατίθεμαι το πνεῦμα τῆς ἐξουσίας».
  Ταῦτα γάρ εἰπών ἀπῆλθεν… συγγράψαι. Αὖθις δέ φωνή λαοῦ καὶ ὄχλου ἠκούσθη κράζουσα οὐ, οὐ, οὐ. Ὅθεν πάντα ταῦτα ἐγεγόνασι ἵνα πληρωθῆ τό ρητόν, ὑπό προφήτου λέγοντος, ὅτι πρίν ἀλέκτωρ φωνῆσαι… (δηλαδή) οὐ, οὐ καὶ οὐ, ἀπαρνήσει με»!

* Η  περικοπή ελήφθη από τις σελίδες 7-8 του Δ΄ φύλλου της ιεράς και δυσευρέτου βίβλου του Ζάχου Χατζηφωτίου, «Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΡΑΪΧ», Α΄ Έκδοση (Φ. Πατσούρης), 1983

Υ.Γ. Δεν θα τελεστεί η ακολουθία της αποδόσεως ως είθισται στις μεγάλες εορτές.

_Επιμέλεια babiscook_19-1-2015_

Το τελευταίο άγιο Δωδεκαήμερο της Σμύρνης (1921-1922)

Η παραλία της Σμύρνης προ του 1922, με την Αγία Φωτεινή στα αριστερά
και τον Άγιο Γεώργιο στα δεξιά

   Καμιά φορά, η αγαθή τύχη πρέπει να συνεργήσει καθοριστικά για να διασωθούν και διαδοθούν ιστορικές στιγμές, που υπό άλλες συνθήκες θα παρέμεναν παντελώς άγνωστες. Εν προκειμένω, ο κληρωτός στρατιώτης της κλάσεως του 1922, Νικόλαος Ζευγαδάκης, είναι το πρόσωπο που κατέγραψε στο ημερολόγιό του με απαράμιλλη ακρίβεια, τις χριστιανικές εορτές και τελετές του τελευταίου έτους της Σμύρνης (1921-1922), στους μεγαλύτερους ναούς της οποίας εκκλησιάσθηκε κατά την εκεί παραμονή του αναμένοντας να προωθηθεί στο μικρασιατικό μέτωπο. Αυτές τις προσωπικές του εμπειρίες και εντυπώσεις τις δημοσίευσε για πρώτη φόρα το 1975*. Η δε συμβολή της αγαθής τύχης, έγκειται στην ιδιότητα του συγγραφέα ως θεολόγου, αλλά και ως βαθέος γνώστη, μέχρι και των λεπτομερειών, της τελετουργικής τάξης της Εκκλησίας, ως επίσης και της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.

   Μεταφερόμαστε στις 25 Δεκεμβρίου του 1921, Σάββατο, ανήμερα των Χριστουγέννων. Στον ιστορικό Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Φωτεινής της Σμύρνης, οι καμπάνες δηλώνουν την έναρξη του όρθρου στις 5 π.μ. και όχι τη συνήθη νυκτερινή ώρα (3ην μεταμεσονύκτιον) όπως παλαιότερα, για λόγους ασφαλείας:

   «Ήτο νύκτα βαθεία ακόμη, όταν έφθασα εις την Αγίαν Φωτεινήν, ανεγινώσκετο δε τότε το Ευαγγέλιον του Όρθρου. Οι ψάλται, ρασοφορούντες, έψαλλον σεμνοπρεπώς και ευτάκτως. Ο ναός βαθμιαίως επληρούτο από τους συρρέοντας ευσεβείς Σμυρναίους.

   Μετ’ ολίγον, υπό τον ήχον μιάς συντόμου κωδωνοκρουσίας, κατήλθε και εχοροστάτησεν ο αείμνηστος Εθνομάρτυς Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος Καλαφάτης, ιεράρχης λίαν ευπαρουσίαστος και επιβλητικώτατος. Ο αρχιερεύς εισήλθεν εις τον Ναόν, προπορευομένου, κατά την πατριαρχικήν τάξιν, του διβαμβούλου, το οποίον κατόπιν ετοποθετήθη προ του Θρόνου, ηυλόγησε δε, προ της χοροστασίας, δια σταυρού, τον οποίον έφερε προς τούτο εις τον διακόνων.

   Η Θ΄ Ωδή και το Εξαποστειλάριον εψάλησαν, κατά την τάξιν υπό του χοροστατούντος αρχιερέως. Προ των πασαπνοαρίων εις κανονάρχης, στας απέναντι του αρχιερέως, τον προσεφώνησε δια του «Κέλευσον».

   Αφού εψάλη, χωρίς προηγουμένως να απαγγελθή, ως πολλαχού γίνεται, το «Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου» μέχρι του «βοώμεν», ήρχισεν ο Πρωτοψάλτης εις ήχον δεύτερον και σύντομον μέλος, αλλ’ εις πανηγυρικόν τόνον, την Δοξολογίαν αμέσως από του «Δόξα εν υψίστοις Θεώ».

   Αι δύο Μικραί Συναπταί εν τη αρχή της Λειτουργίας απηγγέλθησαν υπό του β΄ διακόνου προ της Ωραίας Πύλης, του κλήρου απελθόντος εις το Ιερόν μετά την πρώτην. Εψάλη κατόπιν το «Η Γέννησίς Σου, Χριστέ ο Θεός ημών», εκ τρίτου και έγινεν η είσοδος του Ιερού Ευαγγελίου, καθ’ ήν ο αρχιερεύς ήλθεν εν τω μέσω του ναού. Τα του βήματος ακολούθως εψάλησαν υπό του αρχιερέως και του συλλειτουργούντος κλήρου. Κατά την εκφώνησιν «Ότι Άγιος ει ο Θεός ημών» ο αρχιερεύς είπε «και Σοι την δόξαν αναπέμπομεν». Σημειούται η τηρηθείσα τάξις και όπου αύτη δεν υπήρξεν αυστηρώς υποδειγματική.

   Κατά την Θ. Λειτουργίαν το «Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού» απηγγέλθη υπο του αρχιερέως εν απλώ και χαμηλώ τόνω, ενώ οι εν τω Ι. Βήματι έψαλλον αργότερα το «Όσοι εις Χριστόν». Τα αρχιερατικά «Κύριε σώσον τους ευσεβείς» ελάλησαν ομοιοτύπως και τας τρεις φοράς. Δεν εψάλη δηλαδή, το «Κύριε σώσον τους Βασιλείς». Εκ του Συνθρόνου εις το οποίον είχεν απέλθη ο αρχιερεύς εψάλη και η Φήμη του Μητροπολίτου, επαναληφθείσα κατόπιν υπό των χορών, έχουσα δε ούτω:

   «Χρυσοστόμου του Πανιερωτάτου και θεοπροβλήτου Μητροπολίτου της αγιωτάτης Μητροπόλεως Σμύρνης· Υπερτίμου και Εξάρχου Ασίας, ημών δε Πατρός και Ιεράρχου, πολλά τα έτη».

   Μετά τον πολυχρονισμόν των Βασιλέων ανεγνώσθη από της Ωρ. Πύλης υπό του αρχιδιακόνου προτρεπτική εγκύκλιος της Ι. Μητροπόλεως Σμύρνης υπέρ καταβολής του οβολού των πιστών εις τον διενεργούμενον από ετών κατά την σημερινήν εορτήν εις τους ιερούς ναούς φιλανθρωπικόν έρανον.

   Το Ευαγγέλιον ανεγνώσθη απ’ άμβωνος υπό του αρχιδιακόνου Βασιλείου, του από του 1926 Μητροπολίτου Φλωρίνης, όστις και κατ’ αυτήν την ευαγγελικήν ανάγνωσιν προετίμα, ουχί ορθώς βεβαίως, αντί της καθιερωμένης, εμμελούς, την απλην και σύντομον απαγγελίαν. Μετά το Ευαγγέλιον ο β΄ χορός έψαλε χύμα το «Δόξα Σοι, Κύριε», ο δε α΄ χορός το «Εις πολλά έτη», εις το μέλος του «Δόξα Σοι Κύριε».

   Κατόπιν ο αείμνηστος Ιεράρχης, φέρων την αρχιερατικήν μίτραν και την ποιμαντορικήν ράβδον, ωμίλησεν από του θρόνου επί τη εορτή των Χριστουγέννων, ορμηθείς εκ του λαμπρού της εορτής ύμνου, του υπό Γρηγορίου του Θεολόγου ποιηθέντος, «Χριστός γεννάται δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε», τον οποίον ηρμήνευσε και ανέπτυξε ρητορικώτατα.

   Η κατά το θείον κήρυγμα -σημειωτέον και τούτο- παρά την κρατούσαν τάξιν, μιτροφορία αύτη του Σμύρνης Χρυσοστόμου πόρρω απείχεν οιασδήποτε ματαιοδόξου επιδείξεως, δεδομένου ότι ούτος όχι ως τι διάδημα βασιλικόν, αλλ’ ως ακάνθινον στέφανον, του χρόνου μάλιστα ήδη του μαρτυρίου εγγίζοντος, εθεώρει και ησθάνετο τάυτην. Εσχημάτισα κυρίως την τοιαύτην αντίληψιν αργότερον, ότε έλαβον γνώσιν των ακολούθων μνημειωδών λόγων του μεγάλου Ιεράρχου προς τον χειροτονήσαντα αυτόν τω 1902 αρχιερέα Οικουμενικόν Πατριάρχην Ιωακείμ τον Γ΄: «Εν όλη τη καρδία και εν όλη τη διανοία θα υπηρετήσω την Εκκλησίαν και το Γένος και η μίτρα, την οποίαν αι άγιαι χείρες σου εναπέθεσαν επί της κεφαλής μου, εάν πέπρωται να απολέση ποτέ την λαμπηδόνα των λίθων της, θα μεταβληθή εις ακάνθινον στέφανον μάρτυρος ιεράρχου»…

   Ο σεπτός εν Σμύρνη Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Φωτεινής ήτο, εν σχέσει προς τους λοιπούς ναούς της πόλεως, είδος Πατριαρχικού Ναού και γεραράς και συντηρητικής κατά πάντα Μητρός Εκκλησίας. Εψάλετο πάντοτε βυζαντινή μουσική, άνευ οιασδήποτε αρμονίας (δευτέρας έστω, φωνής), ουδεμία περικοπή εις τα απαγγελόμενα ή ψαλλόμενα εγίνετο ποτέ, ετηρείτο δε ευλαβώς η τε γραπτή και άγραφος τελετουργική τάξις.

   Επίσης ετελείτο εν αυτώ καθημερινώς η Θ. Λειτουργία (εις τα εκατέρωθεν κλίτη), ως επίσης και εις τον γειτονικόν αρχαιοπρεπή Ναόν του Αγίου Γεωργίου.

   Εψάλη επομένως ο Χερουβικός Ύμνος -σχετικώς μάλλον συντόμως- και το Κοινωνικόν «Λύτρωσιν απέστειλε Κύριος», εις ήχον α΄».

Ο πρώτος υπολογιστής του κόσμου - The world's first computer

   Με αυτόν τον τίτλο προέβαλε πέρυσι* η  ΕΤ1  την κορυφαία ίσως ταινία τεκμηρίωσης (ντοκιμαντέρ) που έχει ποτέ παράξει, με θέμα την μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη του αρχαίου κόσμου. Δεν θα επαναλάβουμε εδώ, τα λόγια που έχουν πει διάσημοι ξένοι επιστήμονες και λογοτέχνες για τον "καταραμένο" Έλληνα... Θα περιοριστούμε μόνο να αναφέρουμε με δίκαιη περηφάνια, ότι οι Σύμιοι δύτες που σήκωσαν το 1901 την "πέτρα" του ναυαγίου των Αντικυθήρων, έφεραν την σύγχρονη επιστήμη μπροστά σε έναν πολύ δύσκολο γρίφο μιας ακόμη απίστευτης ελληνικής ιδέας! Ο λόγος δεν είναι άλλος από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, χάριν του οποίου μεταφέρθηκε όλη η σύγχρονη τεχνολογία στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αντί να πάει ο μηχανισμός στην τεχνολογία! Βλέπετε, τα λεπτεπίλεπτα τεχνολογικά επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, εκτός των άλλων είναι και εύθραυστα, μετά από... 2.150 χρόνια.
Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

   Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι του Μάικλ Μπέκαμ, η παραγωγή του Τόνι Φρίθ, ενώ η συμπαραγωγή ανήκει από κοινού στους: ΕΡΤ Α.Ε., ARTE, NHK, Nikon και Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

   Στο σημείο αυτό αξίζει να τονίσουμε την ύπαρξη επιστημόνων χωρίς το σύνδρομο των "αδιαμφισβήτητων" εμμονικών απόψεων, όπως ο Μάικλ Εντμούντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ στην Μεγάλη Βρετανία όπου συμμετείχε στην έρευνα του μηχανισμού και δήλωσε ότι: "Αν και στην έρευνά μας χρησιμοποιήσαμε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, η τελειότητα του μηχανισμού μας κάνει να ντρεπόμαστε"...

* Επαναπροβολή έγινε προ ημερών (Αύγουστος 2014).

Πηγή: 

_Επιμέλεια babiscook_12-8-2014 

Α΄ Πανελλήνιο Ορειβατικό Συνέδριο στον Όλυμπο - 1936

  Την  καθιέρωση πανελλήνιας ορειβατικής συγκέντρωσης στις 20 Ιουλίου κάθε χρόνου, ημέρα εορτής του Προφήτη Ηλία, είχε προτείνει με επιστολή του ο πρόεδρος του Ορειβατικού Συνδέσμου Πατρών Σωτήρης Γεροκωστόπουλος, ήδη από τον Φεβρουάριο του 1934. Η πρόταση έγινε δεκτή από τον Ε.Ο.Σ. και το πρώτο Πανελλήνιο Ορειβατικό Συνεδρίο διεξήχθη στις 15 Ιουνίου 1936 στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου στον Όλυμπο, υπό την προεδρία του τότε Διαδόχου και μετέπειτα Βασιλέως, Παύλου.
   Στην αρχή του λογιδρίου του ο φυσιολάτρης δημοσιογράφος Γ. Κοντογιάννης (1897-1972), κατά το πρόγευμα του συνεδρίου, σημείωνε:
 - «Μὲ ποίαν ἄδειαν καὶ ποῖον δικαίωμα κύριοι σύνεδροι, συνεκαλέσατε, παραβαίνοντες τὰ θεῖα, το συνέδριόν σας ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ τούτου ὅρους; Δεν γνωρίζετε ὅτι οὐδέποτε ἀπὸ κοσμογονίας, ἄνθρωποι ἐπεχείρησαν να συγκεντρωθοῦν ἔστω καὶ εἰς ἀπλῆν σύσκεψιν ενταῦθα πλὴν τῶν θεῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Διὸς ἐνήργουν τὰς συνελεύσεις των; Καὶ πῶς δὲν ἐφοβήθητε τὸν κεραυνὸν καὶ τὴν ἀστραπὴν τοῦ μεγίστου τῶν θεῶν; Μαντεύω τὴν ἀπάντησίν σας. Εἴχατε πλήρη πεποίθησιν ὅτι ὁ Ζεὺς θὰ σᾶς ὑπεδέχετο ξένιος!» […]

   Στο συνέδριο αυτό παραβρέθηκαν και Πατρινοί φυσιολάτρες μεταξύ των οποίων και ο περίφημος ορειβάτης Ιωάννης Διακίδης, λιθογράφος στο επάγγελμα και μέγας ευεργέτης των Πατρών. Το 1962, την τελευταία φορά που ανέβηκε στον Μύτικα και στις άλλες κορφές του Ολύμπου, ο Διακίδης, ορειβάτης-φαινόμενο, ήταν 95 ετών, κατέχοντας έως και σήμερα το σχετικό ρεκόρ.

   Ο Δήμος Πατρέων, τον τίμησε δίνοντας σε κεντρική αρτηρία του προαστίου Περιβόλας τ' όνομά του, όπως και ο Ορειβατικός Σύνδεσμος Πατρών ονομάτισε προς τιμήν του το δεύτερο καταφύγιο του Παναχαϊκού όρους στη θέση Πρασούδι στα 1.800 μ. που ο ίδιος είχε πρωτοφτιάξει το 1938 και με δική του δαπάνη το ολοκλήρωσε το 1951.

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:
Ορειάδες-Οι Νύμφες των Βουνών, Γιώργου Ν. Κοντογιάννη, Εκδ. Ιδιωτική 1963
Ιστορικό Λεξικό των Πατρών, Κώστα Τριανταφύλλου, Β΄ Έκδοση 1980

Πάτρα-Ονομάτων Επίσκεψις, Έκδοση "Ημερήσιος Κήρυξ Πατρών" 1995

ΕΟΣ Πάτρας, Ιστορία του Συλλόγου

_Επιμέλεια babiscook_21-6-2014_

Βλακοκρατία, το ανάχωμα κατά της Αξιοκρατίας.

  «Ἡ Τεράστια Κοινωνικὴ Σημασία τῶν Βλακῶν ἐν τῷ Συγχρόνῳ Βίῳ». Η αναφορά αυτή αποσκοπεί στην εισαγωγή στο πνεύμα και την έτι περαιτέρω διάδοση της διαχρονικής κοινωνιολογικής σκέψης του οξυδερκούς επιστήμονα Ευάγγελου Λεμπέση.
 Βάση της κοινωνιολογικής αυτής προσέγγισης -περί βλακείας δηλαδή ο λόγος- αποτελεί ο νόμος του Κοινωνικού Διαφορισμού (διαφοροποίησης), ο οποίος προϋπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει στο διηνεκές εκ των πραγμάτων. Στη γλώσσα του κοινωνικού διαφορισμού, αν απουσίαζε η ομάδα των βλακών δεν θα υφίστατο διαφορισμός «διότι ἀντὶ τῆς ἀνισότητος, θὰ ὑπῆρχεν ἰσότης, ἔστω καὶ ἐκ τῶν ἄνω, δηλαδὴ θὰ ἦσαν ὅλοι εὐφυεῖς, ὅπερ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ διαφορισμοῦ είναι ίδιο καὶ τὸ αὐτό: ὡς νὰ ἦσαν ὅλοι βλᾶκες· διότι ὁ διαφορισμὸς ἀπαιτεῖ ρητῶς καὶ εὐφυεῖς καὶ βλάκας». Θα εξέλειπε δηλαδή η δυνατότητα της σύγκρισης δια της αντιπαραβολής των δύο αυτών μεγεθών.  Η ύπαρξη αυτού του θεμελιώδους νόμου της κοινωνικής ανισότητος, εκτός του ότι υφίσταται εκ φύσεως, είναι και αναγκαία γιατί εκ της ανισότητας πηγάζει η εκμετάλλευση και χωρίς την εκμετάλλευση δεν μπορεί να υπάρξει πολιτισμός. [...]

«Ἠγοράσθητε τιμῆς...»

   Ο Σταυρός του Κυρίου δεν είναι μόνον το ιερόν μας έμβλημα, το ιερόν σύμβολον της χριστιανικής μας πίστεως. Είναι προ πάντων θυσιαστήριον επί του οποίου η άπειρος αγάπη του Θεού εθυσίασε δι' ημάς τον Υιόν Αυτού τον μονογενή. Είναι το μέσον δια του οποίου επληρώθη το «λύτρον ἀντὶ πολλῶν» και εξηγοράσθη το ανθρώπινον γένος εκ της δουλείας της αμαρτίας και των συνεπειών αυτής. Και ακριβώς κατ' αυτήν την πανσεβάσμιον εορτήν της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού καλούμεθα να προσέξωμεν αυτήν την αλήθειαν: της εξαγοράς ημών δια του Σταυρού του Κυρίου και των υποχρεώσεων μας που πηγάζουν εξ αυτής. 

   Ο Απόστολος Παύλος με δύο λέξεις εκφράζει την μεγάλην αυτήν αλήθειαν· «ἠγοράσθητε τιμῆς», λέγει (Α΄ Κορ. στ΄ 20). Έχετε εξαγορασθή με κάτι πολύτιμον και ανεκτίμητον· με το αίμα, με την θυσίαν, με τον σταυρόν του Σωτήρος Χριστού. Ως γνωστόν, το ανθρώπινον γένος, ένεκα της αμαρτίας, εβαρύνετο με μίαν βαρείαν ενοχήν και μίαν φοβεράν καταδίκην. Ήτο καταδικασμένον εις απώλειαν, ως ένοχον δια την παράβασιν της εντολής του Θεού. Και εχρειάσθη βαρύ τίμημα δια την απαλλαγήν των ανθρώπων εκ της καταδίκης. Δεν ήτο δυνατόν ούτε άγγελος ούτε αρχάγγελος ούτε οιαδήποτε άλλη ύπαρξις να εξηγοράσει ημάς εκ της κατάρας του θανάτου. Διότι η αμαρτία ως προσβολή του ανθρώπου κατά του απείρου Θεού, είναι κάτι το πολύ βαρύ· κάτι το οποίον δια να ζυγισθεί, δεν υπάρχει άλλος ζυγός, παρά μόνο ο σταυρός του Κυρίου. Δια να ευρεθεί το βάρος και το αντιστάθμισμα της ενοχής λόγω της αμαρτίας, εχρειάσθη η θυσία του Μονογενούς Υιού του Θεού, η οποία όταν ετέθη επάνω εις την ζυγαριάν του σταυρού, έκλινεν η πλάστιγξ υπέρ ημών και εξηγοράσθη το ανόμημα και η καταδίκη του ανθρωπίνου γένους. Ο Απόστολος Πέτρος διατυπώνει πλατύτερον την αλήθειαν αυτήν και λέγει· «οὐ φθαρτοῖς ἀργυρίῳ ἤ χρυσίῳ ἐλυτρώθητε... ἀλλὰ τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ» (Α΄ Πέτρ. α΄ 18). Την ενοχήν σας και την καταδίκην σας δεν την εξηγοράσατε με χρυσόν ή άργυρον, αλλά με το ανεκτίμητον Αίμα του αμώμου και ασπίλου Χριστού.
   Όταν όμως κανείς αγοράσει κάτι, είναι πλέον δικό του· του ανήκει εξ ολοκλήρου. Επομένως, εφ' όσον ο Χριστός μας εξηγόρασε, πρέπει να είμεθα τελείως δικοί του. Τούτο τονίζει ο Απόστολος Παύλος, όταν μας λέγη «οὑκ ἐστὲ ἑαυτῶν» - δεν ανήκετε στον εαυτόν σας· «ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» - διότι έχετε εξαγορασθή με πολύτιμον αντίτιμον. Άρα γε ενθυμούμεθα ότι δεν πρέπει να έχωμεν χωριστήν θέλησιν, αντίθετον προς το θέλημα Εκείνου, ο Οποίος μας εξηγόρασε και εις τον Οποίον ανήκομεν εξ ολοκλήρου;

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Από το βιβλίο «ΕΟΡΤΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ, Κηρύγματα ἐπὶ ταῖς ἐορταῖς», Α' Έκδοσις Ιδιωτική 1964  (σελίδες 181-182), του τότε Αρχιμ. Νικόδημου Λ. Βαλληνδρά, μετέπειτα Μητροπολίτη Πατρών, του οποίου η συγγραφή όπως διαβάζουμε στον πρόλογο, ήχθη εις πέρας Εν Αθήναις, τη 14η Σεπτεμβρίου σωτηρίου έτους 1964.

_Επιμέλεια babiscook_  8-9-2013_

Δημοψήφισμα, η Εκδίκηση της Δημοκρατίας

 Η στιγμή της πραγματικής πληρωμής έφτασε. Τώρα μόνο κλείνει ο φαύλος κύκλος της τελευταίας τεσσαρακονταετούς περιόδου, της βαρύγδουπα επονομαζόμενης «Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας». Ο «προ μικρού μεθ' ημών» ελληνικός λαός βαδίζει ήδη προς το ικρίωμα, εκεί όπου σε λίγο θα περάσει στο λαιμό του τη θηλιά, που δεκαετίες τώρα έπλεκε με τα ίδια του τα χέρια. Δίκαια τιμωρείται ως ο ληστής επί σταυρού και άξια παθαίνει καθ' α έπραξε. Δείγμα του μεγέθους της αλλοτρίωσης, η απουσία του ηρωικού στοιχείου αλλοτινών εποχών, που το υφάρπαξε η καλοπέραση του ασύδοτου βίου, διότι καθώς τα λεξικά σημειώνουν· ασυδοσία, είναι «η ανεξέλεγκτη ελευθερία λόγου ή πράξεων ενός ατόμου ή οργανισμού, το να μην περιορίζεται κάποιος από κάποιον ηθικό ή νομικό φραγμό».

   Και αν στους μεσαιωνικούς χρόνους «ασύνδοτος», ήταν ο νόμιμα απαλλαγμένος από την φορολογία, στον πρόσφατο ελληνικό βίο ο νεοέλληνας φρόντισε για την ετσιθελική απαλλαγή του από τις πάσης φύσεως υποχρεώσεις του (ηθικές, κοινωνικές, οικονομικές) τόσο απέναντι στο κράτος, όσο περισσότερο, έναντι των συνανθρώπων και συμπολιτών του. Ερχόμενος «Ο Λαός στην Εξουσία» συνήθισε να κάνει ότι του γουστάρει, χωρίς να δίνει πουθενά λογαριασμό, αφού κατά το λαοφιλές σύνθημα, «Τώρα | το λόγο | έχει ο Λαός». Γονυπετής προσκύνησε τη νέα του θεά Ασυδοσία και αυτή τον άλωσε και τον διέφθειρε ως το μεδούλι με τον εύκολο και εφήμερο επιδοτούμενο πλουτισμό. Προσέθεσε στον ψυχισμό του την κουτοπόνηρη αντίληψη των «δικαιωμάτων»* του και από κοινού, ως «όμοιος ομοίω» με τους εκλεκτούς του άρχοντες, άρχισε ευθύς να εξαργυρώνει σε... είδος τα ευρωπαϊκά πακέτα που προορίζονταν για την οικονομική σύγκλιση της χώρας προς τις οικονομίες των άλλων ευρωπαϊκών κρατών-μελών.

Μα  σαν πλοκή αρχαίας τραγωδίας

που φτάνει κάποτε στο τέλος,

την ώρα που η χώρα ακροβατεί επί ξυρού ακμής,

ζητάει τώρα η Δημοκρατία να «ξεπλύνει» επιτέλους,

ντροπή και ατίμωση τόσων ετών διαδρομής...

  Την κρίσιμη αυτή στιγμή του αδιεξόδου, σύμπας ο επαίσχυντος πολιτικός κόσμος, οι σύγχρονοι Φαρισαίοι και Σαδδουκαίοι, εν συμπαιγνία μεταθέτουν έντεχνα και ύπουλα την από σαράντα ετών τεράστια πολιτική τους ευθύνη, κατά τρόπο προκλητικά ανέντιμο, δειλό και ανήθικο, πάνω στους ώμους του πάλαι ποτέ «Κυρίαρχου Λαού», παγιδεύοντάς τον να κρατήσει ψηλά για μια ακόμη, τελευταία (;) φορά, τη σημαία του δημοκρατικού του φρονήματος, μαζί με την καυτή πατάτα ενός μονοσήμαντου Δημοψηφίσματος, ως κορυφαία δήθεν έκφραση άμεσης δημοκρατίας, στο πιο ακατάλληλο μάλιστα χρονικό σημείο. Αλλά γιατί να δυσανασχετεί με την ερμηνεία του «διλήμματος» ο παντογνώστης «Κυρίαρχος Λαός»; Έχει όλα τα εφόδια από την πολυετή πείρα της άσκησης των δημοκρατικών του καθηκόντων και δικαιωμάτων να κρίνει και να αποφανθεί, με υψηλό πάντα δημοκρατικό αίσθημα. Εξάλλου τα έργα των χειρών του, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί του, ανέκαθεν τον διαβεβαίωναν ότι «Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»!...

  Η «Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία» φεύγει, η Πολλοστή Ελληνική Δυστυχία έρχεται! Εύχομαι σε όλους μας (στα ξερά και στα χλωρά), καλό και δημοκρατικό αγγούρι...
                                             ...πάντως, μπόρα είναι, θα περάσει!

Υ.Γ. Θερμή παράκληση. Όταν σε συζητήσεις παρευρίσκονται ΠΑΣΟΚΟΙ και ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, να καταθέτουν την άποψή τους (όσο σημαντική κι αν είναι αυτή), μόνο εφ' όσον αιτηθούν και τους δοθεί η άδεια από τους υπόλοιπους παριστάμενους. Ευχαριστώ.

*Η φράση «τα δικαιώματά μας» είναι συνήθης στους χωριάτες της ελληνικής επαρχίας, προκειμένου να κατοχυρώνουν, καρπώνονται και διαφυλάττουν συνθήκες και πράγματα προς ίδιον όφελος.
- Η γελοιογραφία του Αρκά προέρχεται από το blog ''The Trader's Diary'' του Βασίλη Μαρκάκη
 Διάγγελμα προς τον «Κυρίαρχο Λαό»  babiscook_4-7-2015 

Πιστεύοντας εις το μέλλον

   ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ περνούν και οι συνθήκες της κάθε εποχής αλλάζουν με ρυθμό καταιγιστικό πολλές φορές. Πόλεμοι, επαναστάσεις, μεταπολιτεύσεις, ξεριζωμοί, κατοχές, είναι μερικές μόνο από τις δυσκολότερες συνθήκες που μπορεί να δημιουργούν και διαμορφώνουν εξελικτικά το πλαίσιο, μέσα στο οποίο καλείται ο άνθρωπος να ζήσει, να μορφωθεί και να εργασθεί. Η σημαντικότερη όμως παρατήρηση μέσα σε αυτό τον κυκεώνα συνθηκών, αλλαγών και πάσης φύσεως δυσκολιών που μπορεί να παρουσιάζονται, είναι η ύπαρξη ενός κοινού παρανομαστή. Αυτός δεν είναι άλλος από αυτή την ίδια την εποχή, η οποία είναι αμείλικτα ΚΟΙΝΗ για ΟΛΟΥΣ τους επιβάτες της.
   Η σημερινή γενιά, αν και εξέρχεται από μια μακρά περίοδο ειρήνης και ευημερίας, εντούτοις, διαθέτει όλη την δύναμη να διατείνεται πως είναι αδικημένη και άτυχη, πως ζει σε χαλεπούς καιρούς και να αγωνιά να ξεδιαλύνει με τρόπο μοιρολατρικά προφητικό, το έτσι κι αλλιώς άδηλο για τους ανθρώπους μέλλον, χωρίς να έχει πίστη ότι μπορεί, έστω, να το διαμορφώσει, αν όχι να το καθορίσει.