Θεόδωρος Κολοκοτρώνης - Στιγμιότυπα από τη ζωή του

1) Μετά την πρώτη καθοριστική μάχη της Επανάστασης του 1821, στο Βαλτέτσι (24/4/1821), κατά την οποία οι Έλληνες κατέρριψαν το έως τότε αήττητο των τουρκικών δυνάμεων, χρησιμοποιώντας οικιακές σούβλες, αυτοσχέδια όπλα, πέτρες και ελάχιστο πολεμικό οπλισμό, ο Γέρος του Μωριά για να εμψυχώσει τους Έλληνες να μαζέψουν και θάψουν τους νεκρούς, έπιανε τα κατακρεουργημένα μέλη τους και τα φιλούσε, λέγοντάς τους γι' αυτή την πρώτη νίκη μετά από αιώνες: Τούτη η ημέρα είναι η ελευθερία των Ελλήνων και πρέπει να νηστεύουμε εις τους αιώνας των αιώνων...

2) Βρισκόμαστε μόλις στο δεύτερο έτος της Επανάστασης, και οι εμφύλιες διαμάχες μεταξύ των Ελλήνων έχουν ήδη αρχίσει. Η Γερουσία της Α΄ Εθνοσυνέλευσης αφήνει τον Κολοκοτρώνη αβοήθητο και χωρίς ενισχύσεις στην πολιορκία του Κάστρου των Πατρών, προκειμένου να αποτύχει, ώστε να μην αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερο κύρος μεταξύ του στρατεύματος, όταν ο Γέρος του Μωριά λαμβάνει ένα γράμμα στις αρχές Ιουλίου 1822 από τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, ο οποίος γνωρίζοντας τις διαμάχες του με την Κυβέρνηση, γράφει με υπονοούμενο: Σας στέλνω 30.000 Τούρκους να ομονοήσετε και κάνετέ τους ότι μπορέσετε... 
[η είδηση αναφερόταν στην κάθοδο του Δράμαλη από την Μακεδονία με 30.000 στρατιώτες (!) και το υπονοούμενο φυσικά δεν αφορούσε τον Γέρο του Μωριά...].

3) Πριν από την μάχη στα Δερβενάκια (26/7/1822) ο Κολοκοτρώνης ενημέρωνει το στράτευμα ότι «ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για την ελευθερία της Ελλάδος και δεν την παίρνει οπίσω!». Στη μάχη που ακολούθησε ο ανιψιός του Κολοκοτρώνη Νικηταράς, άλλαξε 7 σπάθες που έσπαζαν από το συνεχές σφάξιμο... Το ότι χάθηκαν μόνο 6.000 από τους 30.000 Τούρκους, δεν οφείλεται στην κούραση του Νικηταρά, αλλά στην απροθυμία των κυβερνητικών οπλαρχηγών να βοηθήσουν με τις δικές τους δυνάμεις το στρατήγημα του Γέρου του Μωριά....

4) Ένα πρωινό στα 1825, που ο διοικητής της Αιγύπτου Μωχάμεντ Άλι, πίνοντας τον καφέ του μαθαίνει ότι ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση στην Ύδρα, αναφέρει στους στρατηγούς του: Εφ' όσον ο Προφήτης τύφλωσε τους ραγιάδες και φυλάκησαν τον Κολοκοτρώνη, κρατώ την Πελοπόννησο στα χέρια μου όπως το φλυτζάνι του καφέ μου...

5) Μετά την αποφυλάκησή του από την Ύδρα, και φθάνοντας στο Ναύπλιο, ο Γέρος του Μωριά για μια ακόμη φορά εκπλήσσει με την αγαθότητά του, αναφέροντας σε οπλαρχηγούς και στράτευμα: Εγώ φεύγοντας από την Ύδρα έριξα όλες τις πίκρες στην θάλασσα, κάνετε και εσείς το ίδιο.........

6) Λαμβάνοντας την απόφαση να εκτελεστεί ο Αχαιός προδότης με το προσωνύμιο-παρατσούκλι Νενέκος, (αγωνιστής της επαναστάσεως ο οποίος στα πρώτα χρόνια συνέβαλε σημαντικά στις μάχες κατά των Τούρκων, που αργότερα όμως προσχώρησε στις εχθρικές δυνάμεις δελεασμένος από τον Ιμπραήμ), εισήλθε στο ναό της Παναγίας, έκανε τρεις γονατιστές μετάνοιες και κατόπιν υπέγραψε την διαταγή για την εκτέλεσή του! Χαρακτηριστικό της ανεξικακίας του Κολοκοτρώνη προς τα πρόσωπα, είναι η αναφορά στα απομνημονεύματά του, μετά την εκτέλεση του Νενέκου: Εγώ δεν σκότωσα τον Αντώνη Οικονόμου, αλλά τον Νενέκο τον σκότωσα...

7) Στη ντροπιαστική δίκη του Κολοκοτρώνη επί της αντιβασιλείας του Όθωνα, το δικαστήριο απευθύνει την πρώτη ερώτησή του προς τον κατηγορούμενο για αισχάτη προδοσία: Τι επαγγέλεσαι;
[ο Γέρος του Μωριά παρ' όλο τον εξευτελισμό απάντησε. Θα είναι όμως, ντροπή για εμάς, να την αναφέρουμε..................].

8) Ακούγοντας ο Κολοκοτρώνης την καταδικαστική εις Θάνατον απόφαση του δικαστηρίου, σταυροκοπήθηκε και είπε: Κύριε ελέησον, Μνήσθητί μου Κύριε όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου.
[Εάν εκτελούνταν η ποινή, ο Γέρος του Μωριά θα αποκεφαλιζόταν βάσει της ισχύουσας βαυαρικής («ευρωπαϊκής») νομοθεσίας στην λαιμητόμο (γκιλοτίνα ευρωπαϊστί) σε ηλικία 65 ετών....].

9) Πληροφορούμενος ο Κολοκοτρώνης την μετατροπή από τον Όθωνα, της εις Θάνατον καταδίκης του, σε 20ετή κάθειρξη, μετά από 6 μήνες εγκλεισμού σε τέλειο σκοτάδι στο μπουντρούμι του Παλαμηδίου και έχοντας υποστεί βλάβη στην όρασή του, είπε: Θα τον γελάσω το Βασιλιά γιατί δε θα ζήσω 20 χρόνια για να αποφυλακιστώ.....

10) Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1770 στο Ραμοβούνι Μεσσηνίας κάτω από ένα δένδρο. Όταν έδωσαν τα συγχαρήκια της γέννας στο γερο-Γιάννη Κολοκοτρώνη τον παππού του, παλιό κλέφτη, δεν χάρηκε καθόλου και είπε: Τούτο το παιδί, θα μεγαλώσει, θα παντρευτεί, θα κάνει παιδιά κι εγγόνια και πάλι λευτεριά δεν θα δούμε!

   Τώρα, αν καταφέρετε να ξεχωρίσετε κάποιο από τα ανωτέρω περιστατικά της ζωής του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, θα είστε πραγματικά... ήρωας!

Χρόνια Πολλά!

Ο Πλούταρχος για τον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα

Ο Μ. Αλέξανδρος κατακτά την
Ασία σκορπώντας το φως του
Ελληνικού Πολιτισμού

ΗΘΙΚΑ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ(1), "Περί του αν ο Αλέξανδρος ήταν τυχερός ή ενάρετος", ΛΟΓΟΣ Α΄, παρ. 5, Στίχ. 296 και εξής:

   «Εάν προσέξεις την διδασκαλία του Αλεξάνδρου, θα ιδείς ότι εδίδαξε τους Υρκανούς να συνάπτουν νομίμους γάμους, τους Αραχωσίους να καλλιεργούν τη γη τους, τους Σογδιανούς έπεισε να τρέφουν κι όχι να φονεύουν τους γέροντες γονείς τους, τους Πέρσες να σέβονται τις μητέρες τους και να μην τις νυμφεύονται.

   »Πόσο αξιοθαύμαστη φιλοσοφία είναι εκείνη που έπεισε τους Σκύθες να θάπτουν τους νεκρούς αντί να τους τρώνε! Θαυμάζουνε τους άλλους Έλληνες φιλοσόφους που έπεισαν ομόγλωσσους και ομοεθνείς τους να ασχολούνται με ανώτερες και υψηλότερες αξίες. Αλλά η Ασία ολόκληρη εξημερωθείσα υπό του Αλεξάνδρου διάβαζε τον Όμηρο και έψαλλε τις τραγωδίες του Ευριπίδου και του Σοφοκλέους. Ο μεν Πλάτων έγραψε μία μόνο πολιτεία, αλλά κανέναν δεν έπεισε να την εφαρμόσει λόγω της αυστηρότητάς της· ο δε Αλέξανδρος θεμελιώνοντας πάνω από 70 πόλεις εν μέσω βαρβαρικών χωρών και διαδίδοντας τον ελληνικό πολιτισμό σε όλη την Ασία, απέσπασε τους ανθρώπους αυτούς από την άγρια και θηριώδη ζωή. Και τους μεν νόμους του Πλάτωνα λίγοι τους μελετούν, τους δε νόμους του Αλεξάνδρου εκατομμύρια ανθρώπων εφήρμοσαν και ακόμη εφαρμόζουν, ΟΝΤΑΣ ΕΥΤΥΧΕΣΤΕΡΟΙ ΔΙΟΤΙ ΚΑΤΕΚΤΗΘΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ, ΠΑΡΑ ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΙΕΦΥΓΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ· γιατί τούτους μεν, κανένας δεν τους διέκοψε τον άθλιο βίο που ζούσαν, εκείνους δε, γιατί ο κατακτητής τους ανάγκασε να ζουν ευτυχείς...»

Ο Μ. Αλέξανδρος λύει ως άλλο γόρδιο δεσμό,
τα δεσμά της πνευματικής δουλείας των
βαρβαρικών λαών της Ασίας

   Κάποτε ο SKAI έκανε εκπομπές επί εκπομπών, κυκλοφόρησε DVD επί DVD, εξέδωσε σε βιβλιοπωλεία και περίπτερα βιβλία επί βιβλίων, για να απαντήσει στο ερώτημα, ποιος ήταν ο μεγαλύτερος Έλληνας όλων των εποχών και λίγο έλειψε να ξεπεράσουν σε ψήφους τον Μέγα Αλέξανδρο, ο Παπανικολάου και ο Καραμανλής!!!!

Ο Πλούταρχος έκρινε φρόνιμο να απαντήσει, μέσα σε μία μόνο παράγραφο!..

   Στο σημείο αυτό θα πρέπει να εξάρουμε την καλλιτεχνική έμπνευση του άγνωστου ζωγράφου που διακοσμεί με δύο εξαίρετα εξώφυλλα το σπάνιο δίτομο έργο του Νίκου Μ. Παπαδόπουλου, "Αλέξανδρος ο Μέγας - Ιστορία και Θρύλοι" των εκδόσεων του Βιβλιοπωλείου της Εστίας (1963), για τον οποίο οι προσπάθειες ανεύρεσής του απέβησαν -προς το παρόν- άκαρπες.

Πηγή:

(1) Βιβλιοθήκη Αρχαίων Ελλήνων πεζογράφων και ποιητών, Πλουτάρχου Ηθικά - Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής, Αρχαίον Κείμενον-Μετάφρασις-Ανάλυσις-Σημειώσεις Πέτρου Ρώτα τ. Γυμνασιάρχου, Εκδοτικός Οίκος Ιω. & Π. Ζαχαρόπουλου, Αθήναι - Στοά Αρσακείου, 1939

_Μεταφορά στήν καθομιλουμένη ὑπὸ babiscoόk τοῦ Μεταφραστοῦ 18-1-2018_

Τό Συναξάριον τῆς Κυριακῆς πρὸ τῶν Ἐκλογῶν (τῶν Προπατόρων)

   Εγγιζούσης της Μεγάλης και Δεσποτικής Εορτής των... Εκλογών, παραθέτω από το «Μηναίον της Πολιτικής»*, το περιέχον πάσας τας κινητάς και ακινήτους ακολουθίας αυτής, το επίκαιρο Συναξάρι της Κυριακής των Προπατόρων, εις ψυχικήν και εκλογικήν ωφέλειαν. Έμπνευση, κρηπίς και στερέωμα του μηνολογίου τούτου αποτέλεσε το συναξάρι της Κυριακής προ της Χριστού γεννήσεως. Θου, Κύριε!

Συναξάριον

   Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Κυριακῇ πρὸ τῶν Εκλογῶν, ἀνάμνησιν ἄγειν ἐτάχθημεν παρὰ τῶν Ἀγίων καὶ θεοφόρων Δημοσιογράφων ἡμῶν, πάντων τῶν ἀπ' αἰῶνος λαῷ εὐαρεστησάντων ζώντων τε καὶ κεκοιμημένων, Πρωθυπουργῶν τε καὶ Προέδρων, ἱδία δέ ἀπὸ μεταπολιτεύσεως ἄχρι τῆς σήμερον, κατὰ γενεαλογίαν, καθῶς τά ΜΜΕ ἡρίθμησαν· ὁμοίως τε καῖ τῶν Βουλευτῶν καὶ τῶν Βουλευτίδων.

   Μνήμη τοῦ Δικαίου καὶ Πατριάρχου Κωνσταντίνου τοῦ «Ἐθνάρχου», τοῦ μακρᾶν τῆς Κύπρου τῷ ὄντι κειμένου καὶ ἀσκήσαντος.

Ὑμνώ θανόντας ζῶν γένους ἀρχηγέτας,

Καὶ τοῦς ἐν δυσὶ ἀξιώμασι ἀναρριχηθέντας.

   Μνήμη τοῦ Ἐνταφιαστοῦ τῆς Γλώσσης Γεωργίου Ράλλη τοῦ Ψευδοῦ, τοῦ μὴ θέλοντος ἀκούειν «οὑ» ὑπὸ τοῦ κοινοῦ.

Στόμα ψευδοῦ ἀποστάζει «γοῦ»,
Χείλη δὲ μωρῶν ἀφίστανται χάριτος,
Τῇ Γλώττῃ κεκομμένῃ, τῇ Παιδεῖᾳ τετελειωμένῃ...

   Μνήμη Ἀνδρέου τοῦ Ὀλετήρος, υἱοῦ Γεωργίου Γέροντος τῆς Δημοκρατίας, τοῦ ἐπωνομαζομένου καὶ Λαοπλάνου.

Βοᾷ Θεῷ σὸν κώμα καὶ ψυχῆς δίχα,
Ὦ πρῶτε νεκρῶν, πρῶτε καὶ σεσωσμένων.

Πριν την Ανάσταση

Μικρὲ Χριστὲ,

Ἀγάπης κάστρο!
ἐμεῖς λησταί,
Ἐσὺ τὸ Ἄστρο!
Δόσμου Χριστὲ
τὸ ἔλεός σου,
ληστής κι ἐγὼ

ἐκ δεξιῶν σου...

   Κι όμως, ο συγγραφέας των παραπάνω στίχων, προλογίζοντας τη συλλογή του «Τραγούδια μιας ζωής» σημειώνει: «Στα ποιήματά μου αυτά, γραμμένα σποραδικά από το 1939 ως τώρα, δε θα βρεθεί ούτε η αστραπή της σκέψης, ούτε το φιλοσοφικό βάθος, ούτε η φαντασία των μεγάλων μας. Δεν θα βρεθεί ο πλούτος των εικόνων τους ούτε η δύναμη της εκφράσεώς τους. Δεν θα βρεθεί ο όγκος τους.

   Θα βρεθεί ίσως λίγη συγκίνηση...

   Αν, με το μοναδικό αυτό προσόν, κατορθώσω να μιλήσω, όχι στο μυαλό, αλλά στην καρδιά κάποιου απλού ανθρώπου, θα είναι για μένα αυτό η απόλυτη ικανοποίηση».

Ε. Μ-Π.

Αθήνα, Ιανουάριος 1965

  Το εξαίσιο αυτό άτιτλο ποίημα, μικρό σ' έκταση, αλλά πυκνό σε νόημα, για το οποίο με τόσο ταπεινό φρόνημα μιλάει ο δημιουργός του, γράφτηκε στη Δημητσάνα τα Χριστούγεννα του 1948 όπως χαρακτηριστικά σημειώνει κάτω από την εμπνευσμένη του σύλληψη ο (και) Ποιητής Ελευθέριος Μωραϊτίνης-Πατριαρχέας. Και κάνω την υπόμνηση αυτή εν είδει μετά θάνατον δικαιώσεως και τιμής προς το πρόσωπο του συγγραφέα ο οποίος είναι ευρύτερα γνωστός ως ιστορικός-ερευνητής της περιόδου της Ελληνικής Επανάστασης, για να του αποδώσουμε και επίσημα τον τίτλο του ποιητή, αφού ο ίδιος τον αποφεύγει, αναφέροντας στον πρόλογο αυτής της ιδιωτικής έκδοσης των «τραγουδιών» του μεταξύ άλλων ότι, «δεν φιλοδοξώ να καταλάβω έστω και τη μικρότερη θέση ανάμεσα στην πλειάδα των ποιητών μας [...] γιατί έχω απόλυτη επίγνωση πως μου λείπουν τα προσόντα και υστερώ σε σύγκριση με οποιονδήποτε από τους ποιητάς που έχουν το δικαίωμα να λέγονται έτσι...

_Επιμέλεια babiscook_30-4-2016, Μ. Σάββατο_

«Τα Φανταστικά Ιπτάμενα Βιβλία του Κου Μόρρις Λέσμορ»

   «Τα Φανταστικά Ιπτάμενα Βιβλία του κ. Μόρρις Λέσμορ» (The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore) είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους του κινηματογραφικού Studio Moonbot από το Shreveport της Λουιζιάνα. Η ταινία που το 2012 βραβεύτηκε με Oscar Animated Short Film, είναι εμπνευσμένη από τον Μάγο του Όζ, τον κωμικό ηθοποιό Buster Keaton και τον... τυφώνα Κατρίνα.

   Κατά τη διάρκεια του τυφώνα αναδείχθηκε το πρόσωπο του εκλιπόντα Μπιλ Μόρρις, ενός γλυκομίλητου και σκεπτικού ανθρώπου, υπεύθυνου για την προώθηση υπηρεσιών της τοπικής βιβλιοθήκης στην Λουζιάνα. Η διακοπή του έργου του Μπιλ Μόρρις, ήταν η αφορμή για τον συγγραφέα/σκηνοθέτη William Joyce να παρουσιάσει μια αλληγορία για τις θεραπευτικές δυνάμεις των ιστοριών από την ευεργετική επίδραση που ασκούν τα βιβλία στον άνθρωπο, έτσι όπως ο ίδιος την βίωσε καθώς επισκεπτόταν στα καταφύγια παιδιά που είχαν μετατεθεί για προφύλαξη και που διάβαζαν βιβλία από δωρεές.

   Έτσι εξελίχθηκε ο Morris Lessmore, ο ήρωας της ταινίας, ο οποίος μετά την επέλαση ενός τυφώνα μεταφέρεται σε έναν φανταστικό κόσμο, ως θεματοφύλακας μιας μαγικής βιβλιοθήκης με ιπτάμενα βιβλία που έχουν ζωντανέψει και συμπαραστέκονται στους ανθρώπους. Όπως τονίζουν οι δημιουργοί, «πρόκειται για την ιστορία των ανθρώπων που αφοσιώνουν τις ζωές τους στα βιβλία και τα βιβλία τους το ανταποδίδουν».
   Χρησιμοποιώντας μια ποικιλία από τεχνικές (μινιατούρες, κινούμενα σχέδια υπολογιστή, 2D animation) οι δημιουργοί του «Lessmore» μας παρουσιάζουν ένα υβριδικό στυλ animation με στοιχεία βωβού κινηματογράφου και μιούζικαλ μαζί!

   Είναι η πιο προσωπική ιστορία στην καριέρα του William Joyce δημιουργού επίσης πολλών κλασικών βιβλίων για παιδιά, όπως το ‘Ο άνθρωπος στο φεγγάρι’ –από τα ευπώλητα των «New York Times»– και της σειράς ‘Guardians’. Είναι συνιδρυτής της Moonbot Studios, μιας συνεταιριστικής εταιρείας αφήγησης και κινουμένων σχεδίων, στο Σρέβεπορτ της Λουιζιάνα, της πόλης που ονομάζει πατρίδα του.

                   Επισκεφθείτε τον στη διεύθυνση moonbotstudios.com

Για να ζήσετε μια πρωτοποριακή, διαδραστική εμπειρία με το βιβλίο, επισκεφθείτε τη διεύθυνση MorrisLessmore.com
_Επιμέλεια babiscook_6-2-2016_

Ι. Μ. Γηροκομείου 1933 - Η παραδοσιακή υπαίθρια πανήγυρις του Δεκαπενταύγουστου σε... ζωντανή σύνδεση!

   Η Cine Kodak των 16mm του Χρήστου Σακελλάρη ξαναχτυπά! Αυτή τη φορά σκαρφαλώνει 200 μ. πάνω απ' τη θάλασσα, στο λόφο του Γηροκομείου, επί του οποίου δεσπόζει το προσφιλές μοναστήρι των Πατρών. Ο Κωστής Παλαμάς εξάλλου (Η Ασάλευτη ζωή, Πατρίδες, 1904), το θεωρεί ως το πρώτο στοιχείο της εικόνας της πόλης στην οποία γεννήθηκε: «Μηδὲ τὸ καλοπρόσδεχτο, τὸ κοσμικό σου μοναστήρι· τραγούδι ἦταν ὁ ὄρθρος του, κι ὁ ἑσπερινός του πανηγύρι».

   Μια τέτοια πανηγυρική ημέρα, όπως είναι η παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, εορτή στην οποία τιμάται το Καθολικό της Μονής, «πλήθος κόσμου συρρέει από την Πάτρα και τα περίχωρα, για να προσκυνήσουν την εικόνα της Θεομήτορος και ν' ανάψουν ευλαβικά το κεράκι στη χάρη της». Μεταξύ των προσκυνητών παρευρίσκεται οικογενειακώς και ο εξ Αμερικής αφικόμενος κ. Χρ. Σακελλάρης, συνοδευόμενος πάντα κατά την εν Πάτραις παραμονή του από την κινηματογραφική του μηχανή.

   Καθώς μας πληροφορεί ο εκπαιδευτικός Ανδρέας Κόκκοτας για αυτή την ημέρα: «Όλος ο χώρος εντός και εκτός της μονής είναι γεμάτος από ευλαβείς προσκυνητάς πάσης ηλικίας και τάξεως. Το προσκύνημα γίνεται μετά παραδειγματικής τάξεως και ησυχίας συμμορφουμένων των προσκυνητών προς τας υποδείξεις της αστυνομίας. Εις τον έξω της μονής περίβολον εγκαθίστανται πολλοί μικροπωληταί παιδικών παιγνιδίων, ζαχαρωτών, φρούτων, αναψυκτικών και προχείρων τροφίμων, προσφέροντες τη χαρά στο ανήσυχο παιδάκι, αλλά και κάτι πρόχειρο για φαγητό στους προσκυνητάς».

   Οι σκηνές του βίντεο αποτυπώνουν επακριβώς την τοπική συνήθεια, «πολλοί από τους προσκυνητές να περνούν όλη την ημέρα τους εκεί, κάτω από τον βαθύ ίσκιο των πεύκων και των πλατάνων, έχοντες μεθ' εαυτών τα αναγκαία τρόφιμά τους. Εις τον περίβολον τούτον, υπάρχει και μικρό εξοχικό κέντρο, ανήκον στην ιδιοκτησία της μονής, το οποίον την ημέραν αυτή προσφέρει περιποίηση και τροφή στους προσκυνητάς». Το κέντρο αυτό δεν είναι άλλο από το καφενείο του Μαραβέλλα που βρίσκεται βόρεια και λίγο υψηλότερα από την κεντρική είσοδο της μονής.

   Σύμφωνα με τον Στέφανο Θωμόπουλο, εκτός από την Τρίτη του Πάσχα και την 15η Αυγούστου, «η μονή εορτάζει και κατά την απόδοσιν της τελευταίας αυτής εορτής (το εσπέρας της 23ης Αυγούστου), οπότε πολύς κόσμος ανέρχεται εις την μονήν την νύκτα και την ημέραν της εορτής», και καταλήγει με την αναφορά πως, «ο δε Μητροπολίτης Ιερόθεος (Μητρόπουλος) ηθέλησε το 1898 να καταργήσει αυτήν», χωρίς να δίνει όμως λεπτομερέστερα στοιχεία.

  Στην διπλανή φωτό απεικονίζεται ο κ. Χρ. Σακελλάρης και η αυθεντική Cine-Kodak Magazine των 16mm με την οποία απαθανάτισε την πανηγυρική ατμόσφαιρα στο μοναστήρι της Γηροκομήτισσας, κατά το σωτήριον έτος 1933. Για την ευγενική αποστολή της ευχαριστούμε ιδιαιτέρως τον υιό του κ. Γιώργο Σακελλάρη. 

Χρήσιμα βοηθήματα στάθηκαν τα:

«Τα Ιερά μας Προσκυνήματα», Κόκκοτας Χρ. Ανδρέας, 1974

«Ιστορία της πόλεως Πατρών», Στ. Θωμόπουλος, 1950

«Ιστορικόν Λεξικόν των Πατρών», Κων. Τριανταφύλλου, 1959

_Επιμέλεια babiscook_16-6-2015  

Πρόοδος, η θύελλα του Παραδείσου;

  Λέγεται συχνά ότι σε περιόδους μεγάλων κοινωνικών εντάσεων παράγονται σημαντικά έργα στο πεδίο του πολιτισμού. Το φαινόμενο αυτό ερμηνεύεται εξίσου συχνά μέσω μιας αναγωγής στην «πύκνωση» του ιστορικού χρόνου ως αποτέλεσμα της βίαιης κίνηση της ιστορίας, τούτης της «θύελλας που πνέει από τη μεριά του παραδείσου», για την οποία, όπως γράφει ο Walter Benjamin:

  «Υπάρχει ένας πίνακας του Klee με το όνομα Angelus Novus. Απεικονίζεται εκεί ένας άγγελος που φαίνεται έτοιμος να απομακρυνθεί από κάτι όπου μένει προσηλωμένο το βλέμμα του. Τα μάτια του είναι διάπλατα ανοιχτά, το στόμα του ανοιχτό και οι φτερούγες του τεντωμένες. Έτσι ακριβώς πρέπει να είναι και ο άγγελος της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου εμείς βλέπουμε μια αλυσίδα γεγονότων, αυτός βλέπει μία μοναδική καταστροφή, που συσσωρεύει αδιάκοπα ερείπια επί ερειπίων και τα εκσφενδονίζει μπροστά στα πόδια του. Θα ήθελε να σταματήσει για μια στιγμή, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να στήσει ξανά τα χαλάσματα. Μια θύελλα σηκώνεται όμως από τη μεριά του Παράδεισου αδράχνοντας τις φτερούγες του και είναι τόσο δυνατή που δεν μπορεί πια ο άγγελος να τις κλείσει. Η θύελλα τον ωθεί ακαταμάχητα προς το μέλλον, στο οποίο η πλάτη του είναι στραμμένη, ενώ ο σωρός από τα ερείπια φθάνει μπροστά του ως τον ουρανό. Αυτό που εμείς αποκαλούμε πρόοδο, είναι αυτή η θύελλα».

(Walter Benjamin, 9η Θέση στη Φιλοσοφία της Ιστορίας)

   Είναι πιθανό. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε αυτές τις περιόδους της έντασης, οι άνθρωποι αναγκάζονται κυρίως να τοποθετηθούν, να πάρουν θέση. Η Guernica του Picasso φιλοτεχνείται το 1937 για να καταγγείλει τη φασιστική θηριωδία, το δοκίμιο του Benjamin «Το έργο τέχνης την εποχή της δυνατότητας της τεχνικής του αναπαραγωγής» δημοσιεύεται το 1936 για να υποστηρίξει την ανάδυση μιας νέας, «προλεταριακής», τέχνης, οι Νικόλαος Κάλας και André Breton κατασκευάζουν τη Σκακιέρα από καθρέφτη και κρασί το 1944 για να μιλήσουν, αμφίσημα, για τα κυνικά «παιχνίδια» της πολεμικής στρατηγικής. Τα έργα αυτά εμπλούτισαν την ιστορία και τη θεωρία της τέχνης –και φυσικά ολόκληρη την εποχή μας– επειδή ακριβώς εγκλείουν στο εσωτερικό τους έναν, έστω, «κόκκο αλήθειας» σε σχέση με τις δραματικές εντάσεις της περιόδου που τα γέννησε. 

  Εάν κανείς αναρωτιόταν σήμερα, μια ακόμη περίοδο κοινωνικής έντασης, αν και διαφορετικού χαρακτήρα, «ποια είναι τα αντίστοιχα σημαντικά έργα της δικής μας εποχής; Υπάρχουν; Αναμένονται;»  τι θα απαντούσαμε άραγε; Να ένα ζήτημα προς σκέψη...

|Περιοδικό: Η Ιστορία της Τέχνης|

Η τελευταία Ανάσταση της Σμύρνης

  Συνεχίζοντας την αναφορά μας στις χριστιανικές εορτές και τις λατρευτικές συνάξεις που έλαβαν χώρα κατά το τελευταίο έτος πριν από την καταστροφή της Σμύρνης (1921-1922), ολοκληρώνουμε το λειτουργικό και ψαλτικό οδοιπορικό μας με τις ακολουθίες των τελευταίων ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας.

   Οδοδείκτης μας και πάλι οι «ιερές αναμνήσεις»* του τότε στρατεύσιμου κ. Νικόλαου Ζευγαδάκη, του οποίου η εκπαίδευση ως μάχιμου υγειονομικού στα Έμπεδα της Στρατιάς Μικράς Ασίας τελείωσε την Κυριακή των Βαΐων, καθώς ο ίδιος μας διηγείται:

   «...Διηρέθη τότε η διλοχία των νοσοκόμων, εις την οποίαν ανήκον εις τρία μέρη. Το πρώτον θα έμενεν εις την Σμύρνην, το δεύτερον θα μετέβαινεν εις το νότιον συγκρότημα του Μετώπου, το Εσκί Σεχίρ, το δε τρίτον εις το βόρειον, το Αφιόν Καραχισάρ. Εις το τελευταίον, θεωρούμενον το περισσότερον επικίνδυνον, συμπεριελήφθην και εγώ. Όσοι προωρίζοντο δια την Σμύρνην ανεχώρησαν την Μ. Τρίτην. Αι αποστολαί δια το Μέτωπον θα εγίνοντο μετά τας εορτάς του Πάσχα, τας οποίας κατά δοθείσαν διαταγήν, θα εωρτάζομεν όλοι, αξιωματικοί και στρατιώται, ως μία οικογένεια, εις τον τόπον του στρατωνισμού μας.

   Εις τα έμπεδά μας εις την Μπαλτζόβαν, είχομεν ως στρατιωτικόν ιερέα έναν απλοϊκόν, αλλά συμπαθή και καλοκάγαθον γέροντα από την περιφέρειαν του Ηρακλείου. Δια τον εκκλησιασμόν των αυτόθι στρατιωτών είχε μεταβληθή εις εκ των στρατιωτικών θαλάμων εις πρόχειρον ναόν, όπου εκεί εκκλησιάσθην και εγώ από της Κυριακής των Βαΐων μέχρι της νυκτός της Μ. Πέμπτης […].

   Αλλ’ έως τότε μόνον. Διότι ούτε περαιτέρω αντοχή υπήρχε δια τον εκκλησιασμόν αυτόν, ούτε ήτο δυνατόν εις εμέ να αφήσω κατά τας μεγάλας αυτάς της Εκκλησίας μας ημέρας τους μεγαλοπρεπείς ναούς της Σμύρνης με τας επιβλητικάς ιεροτελεστίας, τας οποίας τόσον ελάμπρυνεν η μεγάλη και ιερά φυσιογνωμία του Χρυσοστόμου, εκόσμουν δε επίσης και ανεδείκνυον και άλλοι ιεράρχαι και κληρικοί και ιεροψάλται διακεκριμένοι και περίφημοι, να αφήσω εν γένει το Πάσχα της Σμύρνης, το οποίο δεν επρόκειτο προσωπικώς να απολαύσω, αλλά και να αποθανατίσω, λόγω της χρονογραφικής μου κλίσεως, δια του ημερολογίου μου. Και απεφάσισα όπως, αψηφών τας οιασδήποτε συνεπείας, απέλθω το απόγευμα της Μ. Παρασκευής δια την πόλιν προς πλήρωσιν της επιθυμίας μου ταύτης και αποστολής μου.

   Προς το εσπέρας, εφαρμόζων την ληφθείσαν απόφασιν, ανεχώρησα δια την Σμύρνην».

Οι ημέρες του Μάρτη

Οι δώδεκα μήνες εν τω σπηλαίω, κατά την
λαογραφική παράδοση. Ξυλογραφία του
Σπύρου Βασιλείου.

  Η λαϊκή παράδοση θέλει τον «κουτσο- φλέβαρο» να ήταν κάποτε αρτιμελής και «κοτσονάτος», έχων ημέρας τριάκοντα ή ακόμη και τριάκοντα μία! Πότε όμως κατέστη χωλός στη θέση του πρώην «αναξιοπαθούντος» Μάρτη, δεν μπορεί να εξακριβωθεί με βεβαιότητα μήτε απ' την ελληνική, μήτε κι απ' τη ρωμαϊκή λαογραφία. Έτσι, την αχλή του χρόνου που αέναα αναβλύζει μέσα απ' το σπήλαιο των Μηνών, ανέλαβε να διαλύσει με τη γλαφυρή «πνοή» της η πένα του Ανδρέα Καρκαβίτσα.

   Στις «Ημέρες της γριάς» που πρωτοδημοσίευσε το 1886, ο μεγάλος ηθογράφος συμπυκνώνει τις διάφορες παραλλαγές των μύθων γύρω από τον μήνα Μάρτη και τις συνδυάζει με τα κύρια γνωρίσματά του, κωδικοποιώντας σ' ένα διήγημα όλη τη «μαρτιάτικη» λαογραφία της ελληνικής παράδοσης.

   Ως γνήσιος νατουραλιστής, μας καθίζει μαζί του σε μιαν εσοχή του σπηλαίου, μέσα στο οποίο η συντροφιά των Δώδεκα Μηνών ακούει τον Τρυγητή, να προτείνει «τον οίνον, τον οποίον χύνουν προς τιμήν του οι κτηματίαι, να τον βάλουν εις ένα βαρέλι να περάσουν τον χειμώνα. Στο άκουσμα αυτό ο Μάρτης πλήρης χαράς ρίπτει την εκ δέρματος κριού σκούφιαν του εις τον αέρα κ' ανακράζει θριαμβευτικώς·

   - Ωραία! ο Μάρτης πεντεδείλινος και πάλι δειλινό είναι. Αφού είν' έτσι, μεγαλώνω κ' γω τις μέρες μου.
   Έκτοτε αι ημέραι του Μάρτη έγιναν τόσον μεγάλαι, ώστε όσον οκνοί και αν είναι οι εργάται, πάντα θα τελειώσουν καλώς το ημεροκάματον· το Μάρτη βάλε αργάτες κι ας τους να ψυλλίζωνται.»
   Και συνεχίζει να μας διηγείται πως... «Όταν κατά τα τέλη του άϊ Δημητριού απόβρασεν ο οίνος, οι μήνες ηθέλησαν να τον μοιράσουν. Έκαμαν δώδεκα τρύπες εις το βαρέλι και καθένας εζήτει την υψηλοτέραν, νομίζων ότι θα ελάμβανεν ούτω και το περισσότερον ποσόν του οίνου. Ο Μάρτης που είναι ο εξυπνότερος και παίζει τους άλλους εις τα δάκτυλα με όσην ευκολίαν το μικρό παιδί τα πεντόβολα, ίστατο πλησίον ατάραχος, σιωπηλός, παρατηρών αυτούς με το ειρωνικόν του μειδίαμα.
   - Αί, δε μιλάς· δε θα πάρεις κ' συ το δικό σου, γέρω Μάρτη; είπεν εις αυτόν ο Φλεβάρης ο γείτων του.
   - Αμ' τι να πάρω εγώ, ο παλιόγερος· εδωπά θ' ανοίξω τον πήρο μου να πιώ λιγάκι.
   Και άνοιξε μεγάλη τρύπα εις το κατώτατον μέρος του βαρελιού», έχοντας προφανώς στο νου του τη ρύση του Παλαιού των Ημερών "Ος εάν θέλει γενέσθαι μέγας εν ημίν, έσται υμών διάκονος, και ος αν θέλει υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος".
   Ούτως έγινεν η μοιρασιά...»
   Ο Γερο Μάρτης πίνοντας από το χαμηλότερο παπίρι που έντεχνα διάλεξε, ρουφούσε τον εαυτού οίνον, εκ παραλλήλου δε, εμείωνε τη στάθμη του κρασιού απ' τα μερτικά των υπολοίπων μηνών ως... πάντων διάκονος.

Eurogroup του 1878 σε περιγραφή Γεωργίου Σουρή!

   Στην εποχή του μεγάλου σατυριστή το Βερολίνο, αποτελούσε μια σταθερή οικονομική αξία όπως και σήμερα. Παρομοίως και ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος (ΔΟΕ) νυν ΔΝΤ, προς τον οποίο τρέφαμε έκπαλαι ιδιαίτερη αγάπη... Η οσφυοκαμψία δε των αρχόντων, έδινε και τότε τον τόνο στην πολιτική ζωή του τόπου. Ενώ, την παροχή ολίγου προγονικού φωτός που απλόχερα είχαμε μεταδώσει στους εταίρους μας, αφότου κατέβηκαν απ’ τα δέντρα, φροντίζαμε να τους την υπενθυμίζουμε σε κάθε ευκαιρία, συνεπικουρούσης και της πρόσφατης ανακάλυψης των Μυκηνών από τον Ερρίκο Σλήμαν. 
   Σ' αυτό λοιπόν το πολιτικό περιβάλλον εξουσιοδοτούσε η ευρεία συγκυβέρνηση του 1878 τον Θεόδωρο Δεληγιάννη (μετέπειτα πρωθυπουργό), όπως μεταβεί στο Συνέδριο του Βερολίνου για να υποστηρίξει τις ελληνικές θέσεις, γεγονός που ο «Ρωμηός» του Γεωργίου Σουρή το σχολίασε δεόντως και όπως πάντα ποιητικώς!
   Εμείς, παραδίδουμε προς νέα, επετειακή δημοσίευση, το έκτακτον ποίημα «Βερολίνον», τονισμένο και συγχρονισμένο συμφώνως προς τα καθ' ημάς...

ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ

Πάρτε τ' ἄρματα

Πάρτε τ' ἄρματα ἀμέσως, φίλοι παῖδες τῶν Ἑλλήνων,

καί ἐπέρασαν αἱ ὧραι τῶν αἱμάτων καί τῶν θρήνων.

Τῆς ἀγρίας μας πτωχείας ἄς ἀφήσωμε τά μέρη,

ποῦ καπνίζουνε τά τζάκια καί οὐδέν καλοριφέρι,

κι ἄς πατήσωμεν μέ δάφνας εἰς τήν γῆν τῶν Γερμανῶν,

ἴνα διαπραγματευθῶμεν μ' ἐντολήν ἀπ' τόν λαόν.

Ὅλοι εἴμαστε ξεφτέρια καί ἀκίνητοι σάν βράχοι,

ἤσαν τίποτε ἐμπρός μας καί οἱ Μαραθωνομάχοι·

Πάρτε τ' ἅρματα ἀμέσως εἴπαμ' ὅλοι μ' ἕνα ποῦρο,

κι ἡ Εὐρώπη θέ ν' ἀφήσει καί γιά μᾶς μία χούφτα γιοῦρο.

Ἡσυχία, κι ἄν τόν λόγο τῆς τιμῆς τῆς παραβεῖ,

φόρα πάλι εἰς τίς βοῦτες καί εἰς τήν διαπλοκή.

Εἰς τόν Κον Τσιπραλέξην

Φεύγεις, φεύγεις, Τσιπραλέξη, καί μᾶς πᾶς στό Βερολίνον,

νά προβάλεις τάς δικαίας ἀπαιτήσεις τῶν Ἑλλήνων,

καί ὁ κάθε πατριώτης τήν πατρίδα μακαρίζει,

καί χαρούμενος μέ γέλοιο τ' ὄνομά σου ψυθιρίζει.

Μά κι' ἐγώ μαζί μέ ὅλους σάν θεότρελος γελῶ

Καί φωνάζω «Τσιπραλέξη, κατευόδιο σου καλό».

Τό Εὐαγγέλιον τῆς Κυριακῆς τῶν Ἐκλογῶν 1981

Η παρακολούθηση του
Ευαγγελικού αναγνώσματος...

   ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Ἐκ τοῦ κατὰ Ζάχον Χατζηφώτιον ἁγίου Εὐαγγελίου τό ἀνάγνωσμα (Δ΄, 7-8)*:

   «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐσπέρας γενομένης Κυριακῆς, μηνός Ὀκτωβρίου, ἡμέρας δεκάτης ὀγδόης καὶ ἔτους χιλιοστοῦ ἐνεακοσιοστοῦ ὀγδοηκοστοῦ πρώτου, συμβούλιον ἔλαβον οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι, πασῶν τῶν ἐκλογικῶν περιφερειῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, καὶ καταμετρήσαντες τάς ψήφους τοῦ λαοῦ, προσῆλθον εἰς τήν τηλοψίαν καὶ ἐλάλησαν οὕτως:

   Ἐγγεγραμμένοι –εἶπον– πέντε ἐκατομμύρια ἀγράμματοι, ἀνόριμοι καὶ ἐπιπόλαιοι Ἕλληνες, οἵτινες ψηφίσαντες, οὐχί κατὰ συνείδησιν, ἀλλά ἕνιοι κατὰ συμφέρον, ἕνιοι κατ’ ἄρνησιν, οἱ πλείονες δέ κατὰ βλακώδη κρίσιν, ἀπέδοσαν τῷ τόπῳ Κυβέρνησιν ἀνατέλλοντος πρασίνου ἡλίου, ὅ ἐστί μεθερμηνευόμενον ΠΑΣΟΚ.
   Καὶ εἶπεν ὁ ἐκ Καστρίου Ἀνδρέας ὁ Ἀρχιερεύς:
   «Ἀμήν, Ἀμήν λέγω Ὑμῖν λαέ μου, σήμερον μεθ’ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσῳ. Παράδεισος γάρ ἐστί ἡ ἐξουσία, ἥν μεθ’ ἐμοῦ ἀσκήσετε».

  Ταῦτα εἰπῶν, ἀπῆλθεν εἰς τό ἐν Καστρίῳ Πραιτόριον ἵνα… προσευχηθεῖ. Ἥν δέ ναός ἐκεῖσε, Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ἤ Μαρίας τῆς τοῦ Σουμελᾶ, ἥν Ἀνδρέας γονυπετήσας, προσεκύνησε. Καὶ αὖθις σκότος ἐγένετο ἐφ’ ὅλην τήν γῆν, τοῦ ἡλίου ἐκλείποντος τό δέ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο.

 Ἰδών γάρ τό γενόμενον –Ράλλης ὁ ἐκατόνταρχος– φωνήσας φωνῆ μεγάλη εἶπεν αὐτῶ:

  «Πάτερ… ἀφοῦ… δέν παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῡ τό ποτήριον τοῦτο…, θά τό πίω· Πικρόν γάρ ἐστί τό ποτήριον τῆς ἀπωλεσθείσης ἐξουσίας».

 Ταῦτα δέ λαλήσας, προσέθηκεν. «Εἰς χείρας σου, Πάτερ, παρατίθεμαι το πνεῦμα τῆς ἐξουσίας».
  Ταῦτα γάρ εἰπών ἀπῆλθεν… συγγράψαι. Αὖθις δέ φωνή λαοῦ καὶ ὄχλου ἠκούσθη κράζουσα οὐ, οὐ, οὐ. Ὅθεν πάντα ταῦτα ἐγεγόνασι ἵνα πληρωθῆ τό ρητόν, ὑπό προφήτου λέγοντος, ὅτι πρίν ἀλέκτωρ φωνῆσαι… (δηλαδή) οὐ, οὐ καὶ οὐ, ἀπαρνήσει με»!

* Η  περικοπή ελήφθη από τις σελίδες 7-8 του Δ΄ φύλλου της ιεράς και δυσευρέτου βίβλου του Ζάχου Χατζηφωτίου, «Η ΑΝΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΡΑΪΧ», Α΄ Έκδοση (Φ. Πατσούρης), 1983

Υ.Γ. Δεν θα τελεστεί η ακολουθία της αποδόσεως ως είθισται στις μεγάλες εορτές.

_Επιμέλεια babiscook_19-1-2015_

Το τελευταίο άγιο Δωδεκαήμερο της Σμύρνης (1921-1922)

Η παραλία της Σμύρνης προ του 1922, με την Αγία Φωτεινή στα αριστερά
και τον Άγιο Γεώργιο στα δεξιά

   Καμιά φορά, η αγαθή τύχη πρέπει να συνεργήσει καθοριστικά για να διασωθούν και διαδοθούν ιστορικές στιγμές, που υπό άλλες συνθήκες θα παρέμεναν παντελώς άγνωστες. Εν προκειμένω, ο κληρωτός στρατιώτης της κλάσεως του 1922, Νικόλαος Ζευγαδάκης, είναι το πρόσωπο που κατέγραψε στο ημερολόγιό του με απαράμιλλη ακρίβεια, τις χριστιανικές εορτές και τελετές του τελευταίου έτους της Σμύρνης (1921-1922), στους μεγαλύτερους ναούς της οποίας εκκλησιάσθηκε κατά την εκεί παραμονή του αναμένοντας να προωθηθεί στο μικρασιατικό μέτωπο. Αυτές τις προσωπικές του εμπειρίες και εντυπώσεις τις δημοσίευσε για πρώτη φόρα το 1975*. Η δε συμβολή της αγαθής τύχης, έγκειται στην ιδιότητα του συγγραφέα ως θεολόγου, αλλά και ως βαθέος γνώστη, μέχρι και των λεπτομερειών, της τελετουργικής τάξης της Εκκλησίας, ως επίσης και της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής.

   Μεταφερόμαστε στις 25 Δεκεμβρίου του 1921, Σάββατο, ανήμερα των Χριστουγέννων. Στον ιστορικό Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Φωτεινής της Σμύρνης, οι καμπάνες δηλώνουν την έναρξη του όρθρου στις 5 π.μ. και όχι τη συνήθη νυκτερινή ώρα (3ην μεταμεσονύκτιον) όπως παλαιότερα, για λόγους ασφαλείας:

   «Ήτο νύκτα βαθεία ακόμη, όταν έφθασα εις την Αγίαν Φωτεινήν, ανεγινώσκετο δε τότε το Ευαγγέλιον του Όρθρου. Οι ψάλται, ρασοφορούντες, έψαλλον σεμνοπρεπώς και ευτάκτως. Ο ναός βαθμιαίως επληρούτο από τους συρρέοντας ευσεβείς Σμυρναίους.

   Μετ’ ολίγον, υπό τον ήχον μιάς συντόμου κωδωνοκρουσίας, κατήλθε και εχοροστάτησεν ο αείμνηστος Εθνομάρτυς Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος Καλαφάτης, ιεράρχης λίαν ευπαρουσίαστος και επιβλητικώτατος. Ο αρχιερεύς εισήλθεν εις τον Ναόν, προπορευομένου, κατά την πατριαρχικήν τάξιν, του διβαμβούλου, το οποίον κατόπιν ετοποθετήθη προ του Θρόνου, ηυλόγησε δε, προ της χοροστασίας, δια σταυρού, τον οποίον έφερε προς τούτο εις τον διακόνων.

   Η Θ΄ Ωδή και το Εξαποστειλάριον εψάλησαν, κατά την τάξιν υπό του χοροστατούντος αρχιερέως. Προ των πασαπνοαρίων εις κανονάρχης, στας απέναντι του αρχιερέως, τον προσεφώνησε δια του «Κέλευσον».

   Αφού εψάλη, χωρίς προηγουμένως να απαγγελθή, ως πολλαχού γίνεται, το «Σήμερον ο Χριστός εν Βηθλεέμ γεννάται εκ Παρθένου» μέχρι του «βοώμεν», ήρχισεν ο Πρωτοψάλτης εις ήχον δεύτερον και σύντομον μέλος, αλλ’ εις πανηγυρικόν τόνον, την Δοξολογίαν αμέσως από του «Δόξα εν υψίστοις Θεώ».

   Αι δύο Μικραί Συναπταί εν τη αρχή της Λειτουργίας απηγγέλθησαν υπό του β΄ διακόνου προ της Ωραίας Πύλης, του κλήρου απελθόντος εις το Ιερόν μετά την πρώτην. Εψάλη κατόπιν το «Η Γέννησίς Σου, Χριστέ ο Θεός ημών», εκ τρίτου και έγινεν η είσοδος του Ιερού Ευαγγελίου, καθ’ ήν ο αρχιερεύς ήλθεν εν τω μέσω του ναού. Τα του βήματος ακολούθως εψάλησαν υπό του αρχιερέως και του συλλειτουργούντος κλήρου. Κατά την εκφώνησιν «Ότι Άγιος ει ο Θεός ημών» ο αρχιερεύς είπε «και Σοι την δόξαν αναπέμπομεν». Σημειούται η τηρηθείσα τάξις και όπου αύτη δεν υπήρξεν αυστηρώς υποδειγματική.

   Κατά την Θ. Λειτουργίαν το «Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού» απηγγέλθη υπο του αρχιερέως εν απλώ και χαμηλώ τόνω, ενώ οι εν τω Ι. Βήματι έψαλλον αργότερα το «Όσοι εις Χριστόν». Τα αρχιερατικά «Κύριε σώσον τους ευσεβείς» ελάλησαν ομοιοτύπως και τας τρεις φοράς. Δεν εψάλη δηλαδή, το «Κύριε σώσον τους Βασιλείς». Εκ του Συνθρόνου εις το οποίον είχεν απέλθη ο αρχιερεύς εψάλη και η Φήμη του Μητροπολίτου, επαναληφθείσα κατόπιν υπό των χορών, έχουσα δε ούτω:

   «Χρυσοστόμου του Πανιερωτάτου και θεοπροβλήτου Μητροπολίτου της αγιωτάτης Μητροπόλεως Σμύρνης· Υπερτίμου και Εξάρχου Ασίας, ημών δε Πατρός και Ιεράρχου, πολλά τα έτη».

   Μετά τον πολυχρονισμόν των Βασιλέων ανεγνώσθη από της Ωρ. Πύλης υπό του αρχιδιακόνου προτρεπτική εγκύκλιος της Ι. Μητροπόλεως Σμύρνης υπέρ καταβολής του οβολού των πιστών εις τον διενεργούμενον από ετών κατά την σημερινήν εορτήν εις τους ιερούς ναούς φιλανθρωπικόν έρανον.

   Το Ευαγγέλιον ανεγνώσθη απ’ άμβωνος υπό του αρχιδιακόνου Βασιλείου, του από του 1926 Μητροπολίτου Φλωρίνης, όστις και κατ’ αυτήν την ευαγγελικήν ανάγνωσιν προετίμα, ουχί ορθώς βεβαίως, αντί της καθιερωμένης, εμμελούς, την απλην και σύντομον απαγγελίαν. Μετά το Ευαγγέλιον ο β΄ χορός έψαλε χύμα το «Δόξα Σοι, Κύριε», ο δε α΄ χορός το «Εις πολλά έτη», εις το μέλος του «Δόξα Σοι Κύριε».

   Κατόπιν ο αείμνηστος Ιεράρχης, φέρων την αρχιερατικήν μίτραν και την ποιμαντορικήν ράβδον, ωμίλησεν από του θρόνου επί τη εορτή των Χριστουγέννων, ορμηθείς εκ του λαμπρού της εορτής ύμνου, του υπό Γρηγορίου του Θεολόγου ποιηθέντος, «Χριστός γεννάται δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε», τον οποίον ηρμήνευσε και ανέπτυξε ρητορικώτατα.

   Η κατά το θείον κήρυγμα -σημειωτέον και τούτο- παρά την κρατούσαν τάξιν, μιτροφορία αύτη του Σμύρνης Χρυσοστόμου πόρρω απείχεν οιασδήποτε ματαιοδόξου επιδείξεως, δεδομένου ότι ούτος όχι ως τι διάδημα βασιλικόν, αλλ’ ως ακάνθινον στέφανον, του χρόνου μάλιστα ήδη του μαρτυρίου εγγίζοντος, εθεώρει και ησθάνετο τάυτην. Εσχημάτισα κυρίως την τοιαύτην αντίληψιν αργότερον, ότε έλαβον γνώσιν των ακολούθων μνημειωδών λόγων του μεγάλου Ιεράρχου προς τον χειροτονήσαντα αυτόν τω 1902 αρχιερέα Οικουμενικόν Πατριάρχην Ιωακείμ τον Γ΄: «Εν όλη τη καρδία και εν όλη τη διανοία θα υπηρετήσω την Εκκλησίαν και το Γένος και η μίτρα, την οποίαν αι άγιαι χείρες σου εναπέθεσαν επί της κεφαλής μου, εάν πέπρωται να απολέση ποτέ την λαμπηδόνα των λίθων της, θα μεταβληθή εις ακάνθινον στέφανον μάρτυρος ιεράρχου»…

   Ο σεπτός εν Σμύρνη Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Φωτεινής ήτο, εν σχέσει προς τους λοιπούς ναούς της πόλεως, είδος Πατριαρχικού Ναού και γεραράς και συντηρητικής κατά πάντα Μητρός Εκκλησίας. Εψάλετο πάντοτε βυζαντινή μουσική, άνευ οιασδήποτε αρμονίας (δευτέρας έστω, φωνής), ουδεμία περικοπή εις τα απαγγελόμενα ή ψαλλόμενα εγίνετο ποτέ, ετηρείτο δε ευλαβώς η τε γραπτή και άγραφος τελετουργική τάξις.

   Επίσης ετελείτο εν αυτώ καθημερινώς η Θ. Λειτουργία (εις τα εκατέρωθεν κλίτη), ως επίσης και εις τον γειτονικόν αρχαιοπρεπή Ναόν του Αγίου Γεωργίου.

   Εψάλη επομένως ο Χερουβικός Ύμνος -σχετικώς μάλλον συντόμως- και το Κοινωνικόν «Λύτρωσιν απέστειλε Κύριος», εις ήχον α΄».

Ο πρώτος υπολογιστής του κόσμου - The world's first computer

   Με αυτόν τον τίτλο προέβαλε πέρυσι* η  ΕΤ1  την κορυφαία ίσως ταινία τεκμηρίωσης (ντοκιμαντέρ) που έχει ποτέ παράξει, με θέμα την μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη του αρχαίου κόσμου. Δεν θα επαναλάβουμε εδώ, τα λόγια που έχουν πει διάσημοι ξένοι επιστήμονες και λογοτέχνες για τον "καταραμένο" Έλληνα... Θα περιοριστούμε μόνο να αναφέρουμε με δίκαιη περηφάνια, ότι οι Σύμιοι δύτες που σήκωσαν το 1901 την "πέτρα" του ναυαγίου των Αντικυθήρων, έφεραν την σύγχρονη επιστήμη μπροστά σε έναν πολύ δύσκολο γρίφο μιας ακόμη απίστευτης ελληνικής ιδέας! Ο λόγος δεν είναι άλλος από τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων, χάριν του οποίου μεταφέρθηκε όλη η σύγχρονη τεχνολογία στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αντί να πάει ο μηχανισμός στην τεχνολογία! Βλέπετε, τα λεπτεπίλεπτα τεχνολογικά επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, εκτός των άλλων είναι και εύθραυστα, μετά από... 2.150 χρόνια.
Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

   Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι του Μάικλ Μπέκαμ, η παραγωγή του Τόνι Φρίθ, ενώ η συμπαραγωγή ανήκει από κοινού στους: ΕΡΤ Α.Ε., ARTE, NHK, Nikon και Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών.

   Στο σημείο αυτό αξίζει να τονίσουμε την ύπαρξη επιστημόνων χωρίς το σύνδρομο των "αδιαμφισβήτητων" εμμονικών απόψεων, όπως ο Μάικλ Εντμούντ, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κάρντιφ στην Μεγάλη Βρετανία όπου συμμετείχε στην έρευνα του μηχανισμού και δήλωσε ότι: "Αν και στην έρευνά μας χρησιμοποιήσαμε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, η τελειότητα του μηχανισμού μας κάνει να ντρεπόμαστε"...

* Επαναπροβολή έγινε προ ημερών (Αύγουστος 2014).

Πηγή: 

_Επιμέλεια babiscook_12-8-2014 

Α΄ Πανελλήνιο Ορειβατικό Συνέδριο στον Όλυμπο - 1936

  Την  καθιέρωση πανελλήνιας ορειβατικής συγκέντρωσης στις 20 Ιουλίου κάθε χρόνου, ημέρα εορτής του Προφήτη Ηλία, είχε προτείνει με επιστολή του ο πρόεδρος του Ορειβατικού Συνδέσμου Πατρών Σωτήρης Γεροκωστόπουλος, ήδη από τον Φεβρουάριο του 1934. Η πρόταση έγινε δεκτή από τον Ε.Ο.Σ. και το πρώτο Πανελλήνιο Ορειβατικό Συνεδρίο διεξήχθη στις 15 Ιουνίου 1936 στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου στον Όλυμπο, υπό την προεδρία του τότε Διαδόχου και μετέπειτα Βασιλέως, Παύλου.
   Στην αρχή του λογιδρίου του ο φυσιολάτρης δημοσιογράφος Γ. Κοντογιάννης (1897-1972), κατά το πρόγευμα του συνεδρίου, σημείωνε:
 - «Μὲ ποίαν ἄδειαν καὶ ποῖον δικαίωμα κύριοι σύνεδροι, συνεκαλέσατε, παραβαίνοντες τὰ θεῖα, το συνέδριόν σας ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ τούτου ὅρους; Δεν γνωρίζετε ὅτι οὐδέποτε ἀπὸ κοσμογονίας, ἄνθρωποι ἐπεχείρησαν να συγκεντρωθοῦν ἔστω καὶ εἰς ἀπλῆν σύσκεψιν ενταῦθα πλὴν τῶν θεῶν, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Διὸς ἐνήργουν τὰς συνελεύσεις των; Καὶ πῶς δὲν ἐφοβήθητε τὸν κεραυνὸν καὶ τὴν ἀστραπὴν τοῦ μεγίστου τῶν θεῶν; Μαντεύω τὴν ἀπάντησίν σας. Εἴχατε πλήρη πεποίθησιν ὅτι ὁ Ζεὺς θὰ σᾶς ὑπεδέχετο ξένιος!» […]

   Στο συνέδριο αυτό παραβρέθηκαν και Πατρινοί φυσιολάτρες μεταξύ των οποίων και ο περίφημος ορειβάτης Ιωάννης Διακίδης, λιθογράφος στο επάγγελμα και μέγας ευεργέτης των Πατρών. Το 1962, την τελευταία φορά που ανέβηκε στον Μύτικα και στις άλλες κορφές του Ολύμπου, ο Διακίδης, ορειβάτης-φαινόμενο, ήταν 95 ετών, κατέχοντας έως και σήμερα το σχετικό ρεκόρ.

   Ο Δήμος Πατρέων, τον τίμησε δίνοντας σε κεντρική αρτηρία του προαστίου Περιβόλας τ' όνομά του, όπως και ο Ορειβατικός Σύνδεσμος Πατρών ονομάτισε προς τιμήν του το δεύτερο καταφύγιο του Παναχαϊκού όρους στη θέση Πρασούδι στα 1.800 μ. που ο ίδιος είχε πρωτοφτιάξει το 1938 και με δική του δαπάνη το ολοκλήρωσε το 1951.

Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:
Ορειάδες-Οι Νύμφες των Βουνών, Γιώργου Ν. Κοντογιάννη, Εκδ. Ιδιωτική 1963
Ιστορικό Λεξικό των Πατρών, Κώστα Τριανταφύλλου, Β΄ Έκδοση 1980

Πάτρα-Ονομάτων Επίσκεψις, Έκδοση "Ημερήσιος Κήρυξ Πατρών" 1995

ΕΟΣ Πάτρας, Ιστορία του Συλλόγου

_Επιμέλεια babiscook_21-6-2014_

Βλακοκρατία, το ανάχωμα κατά της Αξιοκρατίας.

  «Ἡ Τεράστια Κοινωνικὴ Σημασία τῶν Βλακῶν ἐν τῷ Συγχρόνῳ Βίῳ». Η αναφορά αυτή αποσκοπεί στην εισαγωγή στο πνεύμα και την έτι περαιτέρω διάδοση της διαχρονικής κοινωνιολογικής σκέψης του οξυδερκούς επιστήμονα Ευάγγελου Λεμπέση.
 Βάση της κοινωνιολογικής αυτής προσέγγισης -περί βλακείας δηλαδή ο λόγος- αποτελεί ο νόμος του Κοινωνικού Διαφορισμού (διαφοροποίησης), ο οποίος προϋπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει στο διηνεκές εκ των πραγμάτων. Στη γλώσσα του κοινωνικού διαφορισμού, αν απουσίαζε η ομάδα των βλακών δεν θα υφίστατο διαφορισμός «διότι ἀντὶ τῆς ἀνισότητος, θὰ ὑπῆρχεν ἰσότης, ἔστω καὶ ἐκ τῶν ἄνω, δηλαδὴ θὰ ἦσαν ὅλοι εὐφυεῖς, ὅπερ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ διαφορισμοῦ είναι ίδιο καὶ τὸ αὐτό: ὡς νὰ ἦσαν ὅλοι βλᾶκες· διότι ὁ διαφορισμὸς ἀπαιτεῖ ρητῶς καὶ εὐφυεῖς καὶ βλάκας». Θα εξέλειπε δηλαδή η δυνατότητα της σύγκρισης δια της αντιπαραβολής των δύο αυτών μεγεθών.  Η ύπαρξη αυτού του θεμελιώδους νόμου της κοινωνικής ανισότητος, εκτός του ότι υφίσταται εκ φύσεως, είναι και αναγκαία γιατί εκ της ανισότητας πηγάζει η εκμετάλλευση και χωρίς την εκμετάλλευση δεν μπορεί να υπάρξει πολιτισμός. [...]

«Ἠγοράσθητε τιμῆς...»

   Ο Σταυρός του Κυρίου δεν είναι μόνον το ιερόν μας έμβλημα, το ιερόν σύμβολον της χριστιανικής μας πίστεως. Είναι προ πάντων θυσιαστήριον επί του οποίου η άπειρος αγάπη του Θεού εθυσίασε δι' ημάς τον Υιόν Αυτού τον μονογενή. Είναι το μέσον δια του οποίου επληρώθη το «λύτρον ἀντὶ πολλῶν» και εξηγοράσθη το ανθρώπινον γένος εκ της δουλείας της αμαρτίας και των συνεπειών αυτής. Και ακριβώς κατ' αυτήν την πανσεβάσμιον εορτήν της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού καλούμεθα να προσέξωμεν αυτήν την αλήθειαν: της εξαγοράς ημών δια του Σταυρού του Κυρίου και των υποχρεώσεων μας που πηγάζουν εξ αυτής. 

   Ο Απόστολος Παύλος με δύο λέξεις εκφράζει την μεγάλην αυτήν αλήθειαν· «ἠγοράσθητε τιμῆς», λέγει (Α΄ Κορ. στ΄ 20). Έχετε εξαγορασθή με κάτι πολύτιμον και ανεκτίμητον· με το αίμα, με την θυσίαν, με τον σταυρόν του Σωτήρος Χριστού. Ως γνωστόν, το ανθρώπινον γένος, ένεκα της αμαρτίας, εβαρύνετο με μίαν βαρείαν ενοχήν και μίαν φοβεράν καταδίκην. Ήτο καταδικασμένον εις απώλειαν, ως ένοχον δια την παράβασιν της εντολής του Θεού. Και εχρειάσθη βαρύ τίμημα δια την απαλλαγήν των ανθρώπων εκ της καταδίκης. Δεν ήτο δυνατόν ούτε άγγελος ούτε αρχάγγελος ούτε οιαδήποτε άλλη ύπαρξις να εξηγοράσει ημάς εκ της κατάρας του θανάτου. Διότι η αμαρτία ως προσβολή του ανθρώπου κατά του απείρου Θεού, είναι κάτι το πολύ βαρύ· κάτι το οποίον δια να ζυγισθεί, δεν υπάρχει άλλος ζυγός, παρά μόνο ο σταυρός του Κυρίου. Δια να ευρεθεί το βάρος και το αντιστάθμισμα της ενοχής λόγω της αμαρτίας, εχρειάσθη η θυσία του Μονογενούς Υιού του Θεού, η οποία όταν ετέθη επάνω εις την ζυγαριάν του σταυρού, έκλινεν η πλάστιγξ υπέρ ημών και εξηγοράσθη το ανόμημα και η καταδίκη του ανθρωπίνου γένους. Ο Απόστολος Πέτρος διατυπώνει πλατύτερον την αλήθειαν αυτήν και λέγει· «οὐ φθαρτοῖς ἀργυρίῳ ἤ χρυσίῳ ἐλυτρώθητε... ἀλλὰ τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ» (Α΄ Πέτρ. α΄ 18). Την ενοχήν σας και την καταδίκην σας δεν την εξηγοράσατε με χρυσόν ή άργυρον, αλλά με το ανεκτίμητον Αίμα του αμώμου και ασπίλου Χριστού.
   Όταν όμως κανείς αγοράσει κάτι, είναι πλέον δικό του· του ανήκει εξ ολοκλήρου. Επομένως, εφ' όσον ο Χριστός μας εξηγόρασε, πρέπει να είμεθα τελείως δικοί του. Τούτο τονίζει ο Απόστολος Παύλος, όταν μας λέγη «οὑκ ἐστὲ ἑαυτῶν» - δεν ανήκετε στον εαυτόν σας· «ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς» - διότι έχετε εξαγορασθή με πολύτιμον αντίτιμον. Άρα γε ενθυμούμεθα ότι δεν πρέπει να έχωμεν χωριστήν θέλησιν, αντίθετον προς το θέλημα Εκείνου, ο Οποίος μας εξηγόρασε και εις τον Οποίον ανήκομεν εξ ολοκλήρου;

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Από το βιβλίο «ΕΟΡΤΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ, Κηρύγματα ἐπὶ ταῖς ἐορταῖς», Α' Έκδοσις Ιδιωτική 1964  (σελίδες 181-182), του τότε Αρχιμ. Νικόδημου Λ. Βαλληνδρά, μετέπειτα Μητροπολίτη Πατρών, του οποίου η συγγραφή όπως διαβάζουμε στον πρόλογο, ήχθη εις πέρας Εν Αθήναις, τη 14η Σεπτεμβρίου σωτηρίου έτους 1964.

_Επιμέλεια babiscook_  8-9-2013_

Δημοψήφισμα, η Εκδίκηση της Δημοκρατίας

 Η στιγμή της πραγματικής πληρωμής έφτασε. Τώρα μόνο κλείνει ο φαύλος κύκλος της τελευταίας τεσσαρακονταετούς περιόδου, της βαρύγδουπα επονομαζόμενης «Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας». Ο «προ μικρού μεθ' ημών» ελληνικός λαός βαδίζει ήδη προς το ικρίωμα, εκεί όπου σε λίγο θα περάσει στο λαιμό του τη θηλιά, που δεκαετίες τώρα έπλεκε με τα ίδια του τα χέρια. Δίκαια τιμωρείται ως ο ληστής επί σταυρού και άξια παθαίνει καθ' α έπραξε. Δείγμα του μεγέθους της αλλοτρίωσης, η απουσία του ηρωικού στοιχείου αλλοτινών εποχών, που το υφάρπαξε η καλοπέραση του ασύδοτου βίου, διότι καθώς τα λεξικά σημειώνουν· ασυδοσία, είναι «η ανεξέλεγκτη ελευθερία λόγου ή πράξεων ενός ατόμου ή οργανισμού, το να μην περιορίζεται κάποιος από κάποιον ηθικό ή νομικό φραγμό».

   Και αν στους μεσαιωνικούς χρόνους «ασύνδοτος», ήταν ο νόμιμα απαλλαγμένος από την φορολογία, στον πρόσφατο ελληνικό βίο ο νεοέλληνας φρόντισε για την ετσιθελική απαλλαγή του από τις πάσης φύσεως υποχρεώσεις του (ηθικές, κοινωνικές, οικονομικές) τόσο απέναντι στο κράτος, όσο περισσότερο, έναντι των συνανθρώπων και συμπολιτών του. Ερχόμενος «Ο Λαός στην Εξουσία» συνήθισε να κάνει ότι του γουστάρει, χωρίς να δίνει πουθενά λογαριασμό, αφού κατά το λαοφιλές σύνθημα, «Τώρα | το λόγο | έχει ο Λαός». Γονυπετής προσκύνησε τη νέα του θεά Ασυδοσία και αυτή τον άλωσε και τον διέφθειρε ως το μεδούλι με τον εύκολο και εφήμερο επιδοτούμενο πλουτισμό. Προσέθεσε στον ψυχισμό του την κουτοπόνηρη αντίληψη των «δικαιωμάτων»* του και από κοινού, ως «όμοιος ομοίω» με τους εκλεκτούς του άρχοντες, άρχισε ευθύς να εξαργυρώνει σε... είδος τα ευρωπαϊκά πακέτα που προορίζονταν για την οικονομική σύγκλιση της χώρας προς τις οικονομίες των άλλων ευρωπαϊκών κρατών-μελών.

Μα  σαν πλοκή αρχαίας τραγωδίας

που φτάνει κάποτε στο τέλος,

την ώρα που η χώρα ακροβατεί επί ξυρού ακμής,

ζητάει τώρα η Δημοκρατία να «ξεπλύνει» επιτέλους,

ντροπή και ατίμωση τόσων ετών διαδρομής...

  Την κρίσιμη αυτή στιγμή του αδιεξόδου, σύμπας ο επαίσχυντος πολιτικός κόσμος, οι σύγχρονοι Φαρισαίοι και Σαδδουκαίοι, εν συμπαιγνία μεταθέτουν έντεχνα και ύπουλα την από σαράντα ετών τεράστια πολιτική τους ευθύνη, κατά τρόπο προκλητικά ανέντιμο, δειλό και ανήθικο, πάνω στους ώμους του πάλαι ποτέ «Κυρίαρχου Λαού», παγιδεύοντάς τον να κρατήσει ψηλά για μια ακόμη, τελευταία (;) φορά, τη σημαία του δημοκρατικού του φρονήματος, μαζί με την καυτή πατάτα ενός μονοσήμαντου Δημοψηφίσματος, ως κορυφαία δήθεν έκφραση άμεσης δημοκρατίας, στο πιο ακατάλληλο μάλιστα χρονικό σημείο. Αλλά γιατί να δυσανασχετεί με την ερμηνεία του «διλήμματος» ο παντογνώστης «Κυρίαρχος Λαός»; Έχει όλα τα εφόδια από την πολυετή πείρα της άσκησης των δημοκρατικών του καθηκόντων και δικαιωμάτων να κρίνει και να αποφανθεί, με υψηλό πάντα δημοκρατικό αίσθημα. Εξάλλου τα έργα των χειρών του, οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί του, ανέκαθεν τον διαβεβαίωναν ότι «Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα»!...

  Η «Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία» φεύγει, η Πολλοστή Ελληνική Δυστυχία έρχεται! Εύχομαι σε όλους μας (στα ξερά και στα χλωρά), καλό και δημοκρατικό αγγούρι...
                                             ...πάντως, μπόρα είναι, θα περάσει!

Υ.Γ. Θερμή παράκληση. Όταν σε συζητήσεις παρευρίσκονται ΠΑΣΟΚΟΙ και ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, να καταθέτουν την άποψή τους (όσο σημαντική κι αν είναι αυτή), μόνο εφ' όσον αιτηθούν και τους δοθεί η άδεια από τους υπόλοιπους παριστάμενους. Ευχαριστώ.

*Η φράση «τα δικαιώματά μας» είναι συνήθης στους χωριάτες της ελληνικής επαρχίας, προκειμένου να κατοχυρώνουν, καρπώνονται και διαφυλάττουν συνθήκες και πράγματα προς ίδιον όφελος.
- Η γελοιογραφία του Αρκά προέρχεται από το blog ''The Trader's Diary'' του Βασίλη Μαρκάκη
 Διάγγελμα προς τον «Κυρίαρχο Λαό»  babiscook_4-7-2015